Verdraagzaamheid.

Het is nog niet zo heel lang geleden dat er in een wijk waar veel oudere mensen woonden het klachten regende over spelende kinderen die teveel lawaai maakten. Niet lang nadien werd er geklaagd omdat er een kindercrèche in  hun buurt was, wederom lawaaioverlast. Het is eventjes rustig gebleven na uitspraken van de rechtbank en de overheid die wetten vastlegde omtrent speelpleinen. Onlangs begon de miserie weer om een jeu de boules pleintje. Een buurtbewoner zou elke worp en elk gejuich tot in zijn woonkamer horen. Het pleintje moet en zou  er verdwijnen. Desnoods via de rechtbank. Vorige week waren er klachten van appartementsbewoners wegens overlast op de gangen en te vaak gebruik maken van de lift. Ze willen geen herstellende kankerpatiënten in hun gebouw. Vandaag trek ik mijn krant open en wat lees ik nu op de eerste bladzijde? Politie heeft proces verbaal opgemaakt voor een onbetaald bolletje ijs. Blijkt dat er een verkeerde bestelling is doorgegeven in de keuken en de uitbater wilde het niet veranderen. De klant is woedend vertrokken, zonder betalen en de uitbater heeft ,na eerst de nummerplaat genoteerd te hebben, de politie erbij gehaald. Trek ik mijn krant open en lees ik daar dat een hondeneigenaar iemand bedreigd heeft met zijn windkarabijn, ditmaal wegens een hondendrol die niet opgeruimd was. In wat voor een maatschappij leven wij hier? Zijn mensen nu zo verzuurd en onverdraagzaam geworden? Hebben mensen niet eens meer het kleinste greintje verstand? Er zijn voor deze en legio gevallen toch oplossingen mogelijk. De eerste hiervan is praten en de tweede is een klein beetje menselijkheid of bestaat dit niet meer?

Vaak stel ik mij de vraag of ik, bij het ontwaken, niet toevallig in een verkeerde wereld ben terechtgekomen.  Zijn wij niet allemaal eens kind geweest en hebben wij niet allemaal geravot en lawaai gemaakt. Zijn we nu opeens allemaal onze kindertijd en onze jeugdjaren vergeten? Zeg nu zelf, wat is er heerlijker dan de lach van een kind. Kindercrèches zijn ontstaan omdat er meer en meer van de jongeren verwacht word. Mensen worden bijna verplicht om met twee uit werken te gaan want ze willen allen een eigen woning, liefst zo groot mogelijk. alles moet erop en eraan zijn en voor de deur twee grote blinkende wagens met alle moderne snufjes uitgerust. en wie gaat dit betalen? Juist, de jonge mensen die hun kinderen naar de crèche brengen om dan zelf naar hun werk te togen. Deze crèches kunnen ook weer niet in het midden van een bos gebouwd worden want dan krijg je last met de mannen van het groen. Deze jongeren worden ouder en hebben nood aan sociaal contact. Dus word er door de gemeente, op algemene vraag, een jeu de boules pleintje aangelegd wat weer niet naar de zin is vaan een enkeling. Hij wil dit pleintje dan ook stante pede weer weg. Waarom? Zogenaamd wegens geluidsoverlast? Heeft deze heer nog nooit van dubbele beglazing of isolerende, geluidswerende beglazing gehoord? Dan heeft hij geen last van zogezegd elke bal die gegooid word. Of is het misschien dat deze heer niet persoonlijk uitgenodigd werd om mee een balletje te komen gooien. Eventjes een praatje met en een uitnodiging  voor de buurtbewoners om eens mee te spelen had hier al heel wat herrie kunnen voorkomen.

Het roert mij dat er een hersteloord is voor kankerpatiënten maar dat er zo snel zoveel heisa rond gevoerd word is schokkend voor deze mensen die toch al heel wat hebben doorgemaakt. Het zou zogezegd het residentiële karakter van de buurt schaden. Hopelijk zullen de mensen die in deze buurt wonen nooit beroep moeten doen op een of andere instantie om hun genezingsproces te verbeteren.

Hondeneigenaars die hun huisdier uitlaten weten dat hun lieverd ergens een hoopje kan deponeren en dan nog vaak op de meest ongelegen plaatsen en het kan natuurlijk iedereen overkomen dat men net dan geen gerief bij de hand heeft. Eventjes aan de voordeur bellen en om wat papier en/of een zakje vragen om het nodige op te ruimen is ook geen drama hoor. Een medemens die het graag netjes voor zijn deur houd gaat ook niets bij anderen voor de deur deponeren. Het zijn immers de kleine dingen te samen die een grote hoop maken.

Had de uitbater van het bewuste ijssalon nu eens gewoon een ander ijsje geschept en met een simpele verontschuldiging aan de klant gegeven, had er zo geen heisa ontstaan. Het ging hier immers maar over één bolletje ijs en niet over één of andere grote coupe. Wie heeft er nu voordeel uit gehaald? Geen van beiden, vrees ik. De klant zal nooit meer in de geviseerde zaak om een ijsje gaan, het kindje dat niet meer van het lekkere ijs uit die zaak kan genieten en de uitbater die hierbij een hele slechte reclame heeft gekregen waardoor er vele potentiële klanten zich tweemaal gaan bedenken alvorens in dit ijssalon nog een ijsje te gaan eten.

Mensen lief, er is het spreekwoord dat zegt “wat baten kaars en bril, als den uil niet zienen wil”. Met een glimlach en een vriendelijk gebaar bereikt men veel meer dan met moeilijk doen. Waar is de tijd dat de mensen ’s avonds samen buiten op een bank zaten om de laatste nieuwtjes te vertellen en de wereldproblemen in de kroeg tussen pot en pint opgelost werden.Leven en laten leven zijn mooie woorden maar niet iedereen die ze kent.

Warme knuffel van bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

9 reacties op Verdraagzaamheid.

  1. Wij hebben het geluk gehad dat wij de ruimte hadden om te spelen, heel het dorp was onze speeltuin. Onze moeders waren nog moeders aan de haard, wij hadden kleding en eten en daar was alles mee gezegd maar we hadden een warme veilige thuis. Wie van de jeugd kan dat nog zeggen dat er altijd iemand thuis is. Dat van die herstellende kankergevallen in dat appartementsblok heb ik een dubbel gevoel. Ik keur die reactie van die buren niet goed, maar moesten ze in mijne blok zo een dienst inrichten ik zou misschien ook reageren. De blokken zijn gebouwd begin jaren ’60, niks van geluidisolatie en hele dunne muren ik hoef het geluid van mijn tv niet op te zetten als buurman naar het zelfde programma kijkt. Ik zou niet direct klacht indienen maar wel horen of er geen oplossing is voor dat probleem. Maar wie praat er nog met zijn buren, wij zeker de mensen van de jaren ’50-60, slaapwel!

    Liked by 2 people

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je eerlijke reactie Christiane. Mijn moeder ging ook uit werken maar wij waren geen sleutelkinderen zoals er tegenwoordig heel veel zijn. Mijn schat heeft de laatste paar jaar al vaker gezegd dat de dokters bij vele mensen een chip zouden moeten gaan inplanten om weer wat normaal te gaan doen maar ja, wie zijn wij hee? Warme knuffel.

      Liked by 1 persoon

  2. Nicole Pauwels zegt:

    Ik vind het ook jammer dat de mensen minder verdraagzaam zijn.
    Iedereen doet wel eens iets wat een ander niet zo fijn vind maar als je er echt last van hebt, dan kan je nog altijd samen erover praten om tot een oplossing te komen.
    Is het misschien door onze hectische samenleving dat mensen minder van elkaar verdragen.
    Ze hebben elkaar ook minder nodig dan vroeger, ieder wil precies zijn ding doen, op zijn eigen manier.
    Ik erger mezelf niet zo gauw en hou van het geluid van spelende kinderen.
    Waar ik me soms wel aan erger is dat er tijdens de wandelingen die ik doe, mensen weigeren om de zebrapaden te gebruiken, maar wel verwachten dat de auto’s stoppen als ze 2 meter ernaast overstappen. Het is toch voor onze veiligheid gemaakt.
    Ook in de scholen is het moeilijker voor de leerkrachten, ieder beschermt zijn eigen kind en heeft het moeilijk om rekening te houden met de klas, dit hoor ik regelmatig van een juf met een heel goede motivatie.
    Hopelijk leren de mensen terug begrijpen dat we niet allemaal gelijk zijn en dat ook niet hoeft, maar dat we met elkaars hulp veel meer kunnen bereiken.
    Groeten van Nicole

    Liked by 1 persoon

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je fijne reactie. Kan erover meepraten, heb 4 schooljaren bus begeleiding gedaan met de schoolbus en heb er heel wat meegemaakt. Warme knuffel.

      Like

  3. suske5 zegt:

    De mensen denken alleen nog aan hun eigen.

    Like

  4. Patito zegt:

    Fijn dat ik nog van je kan lezen, gelukkig had ik de link bewaard…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s