Ambiorix.

Vroeger jaren was het meer gemeengoed dan uitzondering dat er mensen met hun bijnaam werden vernoemd. Het is tegenwoordig wel zo dat dit nog hier en daar zo is maar er word veel minder een bijnaam voor mensen gebruikt dan vroeger het geval was. Zeg nu zelf, wie vind het leuk om nog te horen zeggen dat zijn of haar (over)grootouder de zwarte werd genoemd vanwege zijn of haar vermeende omgang met “den Duits” in de oorlogsjaren. Of wie heeft er thuis nooit gehoord over Pier van Sus van Lowie? Zo waren er vroeger wel meer bijnamen. Ik hoorde ,lang geleden, mijn schoonvader “groten” genoemd worden. Toen hij mijn verwonderde gezicht zag kwam er meer uitleg. De ouders van mijn schoonvader zijn heel jong zijnde, op nog geen jaar tijd, vlak na elkaar overleden. Er waren zeven kinderen die allemaal bij familie werden ondergebracht en mijn schoonvader kwam bij een oom terecht waar een zoon was die, net als hij, Louis noemde. Om beiden uit elkaar te kunnen houden werd het grote en kleine en dit is tot op heden nog steeds zo. Wanneer oudere mensen, schoonvader is ook al negentig, mijn schoonvader ontmoeten spreken ze hem steevast aan met zijn bijnaam. Dat dit nog steeds leeft onder de mensen kan soms wel eens leuke verrassingen geven. zo is er bij ons op de camping een kampeerder die na zijn uren nog wat groenten uit de eigen tuin verkoopt. Wij kunnen die dan aan heel democratische prijsjes bekomen en hebben steeds lekkere verse groenten. Iedereen noemt hem “de bot ofwel patat”. Een andere kampeerster zit gans het seizoen aan een tafeltje puzzels te leggen, dat is madame puzzel. Er zijn hier ook een koppel homo’s die we de dikke en de dunne noemen vanwege hun gestalte. Mijn noemden ze madame broderie omdat ik altijd aan het handwerken ben. Voor de dames is het nogal vaak madame zus of madame zo ofwel ook wel de vrouw van…. Voor de heren ligt dat blijkbaar anders. Die worden gewoon bij hun bijnaam genoemd.
Dat ik een bijnaam had was mij al langer bekend maar dat mijn schat een bijnaam had wist ik tot vorige vrijdag niet. De bot kwam vrijdagavond naar gewoonte langs om mijn wekelijkse portie verse groentjes en fruit te bezorgen. We waren over ditjes en datjes aan het praten toen hij mijn schat plots in het vizier kreeg. Hij kon een glimlach niet inhouden en natuurlijk was ik benieuwd naar de binnenpretjes die de bot blijkbaar wel had. Wel zei hij toen, je weet dat velen hier een bijnaam hebben maar ken je die van je echtgenoot al. Ik was natuurlijk wel nieuwsgierig naar wat hij nu wel wist te zeggen. Wel zei de bot, wij noemen je echtgenoot “Ambiorix”. Ik heb daar zitten schaterlachen. Mijn schat heeft wel een leuke, ondertussen met de jaren, witte snor die aan de zijkanten mooi naar beneden hangt en is nu ook geen smalle van postuur. Hij meet ook wel bijna 1.80m, klein is hij van gestalte dus ook niet. Om hem zo direct met deze grote krijgsheer te gaan vergelijken leek mij nu ook weer een beetje ver gezocht. Ach ja, als mensen in hem Ambiorix willen zien, ik heb er in elk geval geen probleem mee en toen ik het hem vertelde moest hij er ook eens smakelijk om lachen.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Ambiorix.

  1. Nicole zegt:

    Een mooie bijnaam vind ik dat.
    Mijn grootvader noemde Isidoor en omdat zijn kleine broer dat niet kon uitspreken noemde hij hem Doijke, toen mijn moeder samen met haar ouders van Aarschot naar ons dorp verhuisden in de Kempen werd de bijnaam meer Kempens uitgesproken en veranderd in Duitje. Mijn moeder begon een winkel en de mensen begonnen haar aan te spreken met de bijnaam van haar vader.. Veel mensen weten nog altijd niet vanwaar die bijnaam kwam.
    Als kind vond ik het vervelend die bijnaam, maar later begreep ik wel dat dat nu éénmaal de gewoonte was en geen scheldnaam, iedereen in ons dorp had wel een bijnaam.

    Like

  2. Bomma zegt:

    Bedankt voor je fijne reactie Nicole, als kind een bijnaam krijgen is niet altijd even leuk maar vele mensen staan daar niet bij stil. Voor een volwassene ligt de bijnaam natuurlijk anders hee en eens je weet dat het géén scheldnaam is ligt de situatie natuurlijk helemaal anders. Warme knuffel.

    Like

  3. liesbet zegt:

    Mijn opa had als bijnaam ‘mitie schuldies’……Geen al te flatterende bijnaam want op het eerste zicht zou je denken dat hij overal schulden maakte. De bijnaam ‘schuldies’ kwam gewoon door het feit dat zo goed als alle mannen uit generaties voor hem dakwerkers waren en leien, ‘schaliën’ legden. In het westvlaams werd het woord schaliën omgevormd tot ‘schuldies’. ‘Mitie’ was dan een afkorting van Dimitri…..

    Like

  4. Margriet zegt:

    Toen ik klein was, vroegen de mensen in ’t dorp soms wie ik was. Als ik zei dat ik Margriet van Jos van Marie van ’t putteke was, wisten ze direct wie mijn familie was. De leraars op de school kregen ook altijd een mooie bijnaam: la vache, de schone, de schele, den dikke… Mijn vriendin heeft ooit eens de leerkracht van geschiedenis aangesproken met mevr. La Vache ( de koe) Zij wist niet dat dit een bijnaam was, ze kreeg een mooie reactie van boze ogen!!!

    Like

  5. Bomma zegt:

    Haha Margriet, waar ben jij op school geweest. Het moet toeval zijn want onze juf geschiedenis kreeg, toeval of niet, dezelfde bijnaam.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s