Sinterklaas.

Nog even en het is weer zover. Dan komt de sint in heel wat huizen allerlei speelgoed en lekkers brengen. Op vele plaatsen in het land heeft de sint, samen met zijn hulppieten zijn blijde intrede gedaan. Vele kinderen hebben dan ook al hun verlanglijstje aan de sint kunnen gaan afgeven. Wanneer ik de grote advertenties van een blijde intrede zie komen voor mij de herinneringen aan mijn eigen kindertijd weer naar boven. Er was toen bijlange geen sprake van het elektronica tijdperk zoals dat heden ten dage  leeft. Geen game boys, geen Smartphone, ook van een WII en aanverwante toestanden was er toen nog geen sprake. De sint kwam toen in het grootwarenhuis en je mocht er je verlanglijstje afgeven terwijl de brave man je een paar vragen stelde. Een ervan was ,elk jaar weer opnieuw, of je wel braaf geweest was in het afgelopen jaar. Zo niet, dan stak piet je in een zak en kreeg je niets. Natuurlijk waren toevallig alle kindjes heel braaf en flink geweest. Dan ging je naast hem staan en werden, door de plaatselijke fotograaf, de obligate foto’s gemaakt. Meestal keken de kindjes een beetje angstig op een enkele uitzondering te na. Je mocht dan langs een hulp piet die je dan een klein zakje met wat snoep en een mandarijn gaf. Moeder betaalde ter plaatse voor de gemaakte foto die, na het opgeven van je adres, enkele dagen later met de post werd toegestuurd. Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren. Voor ons was sinterklaas dan ook telkens een groot feest. Wij kregen in de loop van het jaar omzeggens geen speelgoed van betekenis.

Een dikke week voor de sint zou komen zongen wij elke avond alle sinterklaasliedjes die we geleerd hadden. We woonden in een rijtjeshuis en zaten altijd in de keuken die zich achter de eetplaats bevond. Plots hoorden wij een enorm lawaai in de gang en vlogen wij naar de gangdeur om te kijken wat dit lawaai te betekenen had. Groot was onze eerste verbazing en nog groter onze vreugde want zwarte piet was geweest. Hij had de voordeur opengedaan en een handvol karamellen in de gang gegooi. Aangezien er een dubbele glazen deur van het salon en een enkele glazen deur van de eetplaats op de gang uitgaven maakte dat nogal veel lawaai wanneer de karamellen tegen het glas aan tikten. Er zaten meestal ook koekjes met suikerglazuur bij en van die droge kleine lettertjes. Wij waren zo gelukkig als wat om alles bijeen te graaien wat er in de gang lag. Toevallig kwam enkele minuten later vader thuis van zijn werk. Hij maakte lange dagen als camionchauffeur bij een firma in bouwmaterialen en wij dachten toen niet verder na. Een enkele keer heb ik de voordeur zien opengaan en een zwarte hand gooide toen. Ik was zo verrast dat ik niet meer durfde kijken uit angst dat zwarte piet ons de volgende keer zou overslaan. Dit ging zo een tiental dagen voor ‘de grote dag’ door. Wanneer wij dan ’s morgens mochten opstaan was het een groot feest voor mijn broer en mezelf. Werkelijk alles wat op onze verlanglijstjes stond was er. We hadden dan ook heel goed alle sinterklaasboekjes uitgepluisd en we wisten op voorhand hoeveel stuks we mochten uitkiezen. Niet moeilijk dus dat we hadden wat we graag wilden hebben. Er lagen ook wat chocolade en suikergoed tussen het speelgoed waar wij maanden gelukkig mee waren.

Nu krijgen de kinderen heel vaak bij de minste gelegenheid wat hun hartje verlangt. Dan vraag ik mij soms wel eens af of deze kinderen ook even zo gelukkig zijn wanneer het zes december is en de sint hun verlanglijstje heeft afgewerkt. Zijn ze dan ook nog maanden aan een stuk gelukkig met hetgeen ze gekregen hebben of ligt het, vaak dure, speelgoed er na enkele weken al wezenloos bij.

Hier zijn de kleinkinderen de sinterklaasperiode al ontgroeid en zodus zal ik nooit weten of zij met hun  verlanglijstjes nog in de rij gaan staan wachten tot ze dit aan de goedheilige man mogen afgeven. Ik zal mijn mooie herinneringen maar koesteren  zo lang het nog kan.

Groeten van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Sinterklaas.

  1. Door Suzanne zegt:

    Leuk om zo’n sinterklaasherinnering te lezen! Was altijd een spannende tijd als kind…

    Like

  2. Nicole zegt:

    Mooi verhaal weer Nelly, hoe het er in mijn kindertijd aan toe ging weet ik niet goed meer maar de tijd dat Sinterklaas kwam voor mijn eigen kinderen vond ik heel aangenaam. Het samen zoeken in de folders, een brief schrijven aan de sint en dan het ultieme moment dat de sint was geweest. Heerlijk als ik eraan terug denk. Ik vond het jammer toen het sprookje voorbij was.

    Like

  3. Bomma zegt:

    Hier was onze dochter echt boos op mij omdat wij haar zogezegd zo lang voor de gek hebben gehouden. Sedertdien is ze ook meer een meer gesloten tegenover mij geworden zodat ik er heel veel onder geleden heb. Haar kinderen vonden sinterklaas bangelijk. Ze gingen er niet graag naartoe maar waren wel heel blij als hij wat gebracht had. Warme knuffel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s