Bij Piefke.

Pierre, Pierke voor de vrienden, was een jonge kerel, een paar jaar van school en al goed wat ervaring opgedaan in meerdere eetculturen. Op zekere avond zat hij met zijn ouders aan tafel en die vertelden hem dat het oude pand waar hij vroeger zo graag ging winkelen leeg stond. Zijn vader had zijn oor al te luister gelegd en Pierke zou het pand aan een deftig prijsje kunnen kopen. Dan kan je eindelijk je droom waarmaken, kwam moeder tussenbeide. We hebben wel wat spaarcentjes en of je die nu of later krijgt blijft voor ons hetzelfde. Dan kan je je droom waarmaken en je eigen zaak starten. Zo gezegd, zo gedaan. Pierke ging, samen met zijn vader de oude eigenaar van het pand opzoeken en na wat praten was de zaak snel beklonken. Waar vroeger een kleine kruidenierswinkel gevestigd was zou Pierke zijn eethuisje openen. Er werd geklopt en getimmerd dat het een lieve lust was. De prachtige, oude winkeltoog werd mooi in het pand ingewerkt, de voorgevel behield zijn prachtige uitzicht. Niet lang daarna ging het eethuisje open. Het was er fijn toeven en iedereen, van de gewone mens uit de straat tot de minister was er welkom. Zo ook Gerareke, een simpele ziel maar een manusje van alles die altijd voor iedereen klaarstond. Pierke had eens te kennen gegeven dat hij zijn eethuisje wat wilde vernieuwen en geopperd dat hij graag zijn naam op het raam zag staan. Een uithangbord vond hij maar niets, dat was te modern. Geen probleem, zei Gerareke, ik schilder je naam wel op je raam. Zo gezegd, zo gedaan. Pierke kocht verf en een borstel. Al fluitende toog Gerareke de volgende ochtend aan het schilderen. Zo af en toe bleef een passant even staan om Gerareke’s schilderwerkte bewonderen maar telkens vervolgden zij al lachende hun weg. Dit was Pierke al opgevallen en wilde zijn naam op de vitrine eens gaan bewonderen. Wat hij daar zag liet ook hem in en bulderende lach schieten. Er stond immers een grote schrijffout op het raam. In plaats van Pierke stond er in grote letters “Bij Piefke” geschilderd. Wacht maar, dacht Pierke, jullie mogen lachen maar ik zal ook wel eens met jullie lachen. Hij kocht in het naburige dorp een mooi oud schoolbord en hing dat aan de muur achter zijn toog. In sierlijke letters begon hij met krijt te schrijven.Al wie binnenkwam kon er niet naast kijken. Er stond letterlijk het volgende: Bij Piefke eet men niet op de poef. Vaak stond er een klant paf wanneer hij de vindingrijkheid van Pierke op het bord zag staan. De zaak heeft nog vele jaren in het dorp bestaan. Ze kreeg na verloop van tijd de bijnaam “Piefke, poefke, paf”.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Bij Piefke.

  1. Carla zegt:

    Leuk verhaal weeral!!

    Like

  2. Nicole zegt:

    Slim ventje dat Pierke dat hij dat zo opgelost heeft
    en gezellig verhaal om te lezen Nelly.
    Groeten van Nicole

    Like

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je fijne reactie Nicole. Misschien moeten we allemaal een heel klein beetje van Pierke hebben en zouden er veel dingen op een diplomatischer wijze opgelost geraken.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s