Wat een hondenleven.

Ah, nu zie ik mijn kans schoon om ook eens wat te komen vertellen. Mijn baasje is even naar de badkamer en heeft vergeten om dit ding dicht te doen. Jullie hebben misschien al eens over me gehoord maar me nog niet gezien hee. Wel hier ben ik dan, de lieveling van mijn beide baasjes. Eigenlijk ben ik nietIMG_0039meer zo piep, word in de mooie aprilmaand al elf jaar, zeer oud voor een hondje als ik. Ben geboren in een klein dorpje, ergens in de Ardennen. Mijn moeder was een heel knappe miniteckel die al te graag eens een stapje buiten de deur zette. Het is zo dat de vonk tussen haar en mijn vader, een trotse shi- tzu, is overgeslagen. Was de enige jongen tussen nog vier andere zussen. Toen ik zeven weken oud werd zijn mijn baasjes mij komen adopteren en hebben mij liefdevol in hun gezinnetje opgenomen. Daar heb ik al die jaren een hele leuke thuis gehad want ik moet zeggen dat ik rotverwend word. Er gebeuren daar ook altijd plezante dingen maar eigenlijk mag ik daar niet veel over vertellen. Ze weten het nu toch niet en dus ga ik jullie stillekes een paar van mijn avonturen bij mijn baasjes vertellen.

Mijn bazinnetje is gehandicapt en wanneer het mooi weer is gaan wij met zijn allen wandelen. Het vrouwtje rijd dan met haar scootmobiel, zo een gek ding op vier wielen, met ons mee. Ik moet dan aan de leiband want ik durf ook al wel eens alleen op stap te gaan en dat vinden mijn baasjes niet zo fijn. Heb dat al een paar keer gedaan en dan kwam mijn baasje achter mij aan gerend. Ik liep maar verder en harder dan hij, hihi. Wanneer hij goed gelopen had en dus doodop was kwam ik doodleuk terug naar huis om hem dan aan de achterdeur op te wachten. Kreeg dan wel een standje maar het was mij weer heel snel vergeven, ik kan immers zo een lief snuitje trekken.

Op zekere dag was ik in mijn geboortedorpje met vakantie. Mijn baasje gaat er graag naartoe en dan wandelen we samen door het dorpje. Hij durft mijn leiband ook al eens langer laten uitlopen dan het vrouwtje, zo ook die ochtend. We waren lekker aan het wandelen en  wat zie ik daar ? Twee lekker geurende stokbroden onder de arm van zo een gekke vakantieganger die net va de warme bakker terugkomt. Die stokbroden zaten nog niet te hoog en ik zou er net aan gekund hebben. Die gekke vakantieganger had, net zomin als mijn baasje iets in de gaten. Ik liep stillekes wat sneller en net wanneer ik er eens goed in wilde bijten voelde ik een plotse ruk aan mijn leiband. Verdorie, mijn baasje had het nog tijdig in de gaten. Die gekkerd met zijn stokbroden moest ook met mij lachen. Daar gaat mijn lekker ontbijt,nu moet ik wel mijn kommetje met brokjes eten. Mijn baasje zegt altijd maar dat die lekker zijn en gezond voor mij. Als hij die zo lekker vind moet hij ze maar zelf eten maar hij eet wel van dat zalige brood en ik krijg er verdorie geen. Weeral pech gehad.

Ik heb jullie al verteld dat mijn baasje vaak met mij gaat wandelen. Daar komen wij dan andere mensen tegen en die hebben vaak ook soortgenoten bij. Het baasje denkt dan dat ik van mijn kleinere soortgenoten bang heb maar dat is niet zo hoor. Die zijn gewoon te klein om mee te spelen. Geef mi maar een leuke hond die groter is dan ik. Daar kan ik rustig mee ravotten en eens lekker in zijn poten of staart gaan bijten. Laat het nu net dat zijn wat niet mag van die baas van me. Zekere dag waren wij aan de oever va de rivier een wandelingetje aan het maken. Kom me daar zo een leuke Duitse herder onze kant uit. Hola, denk ik dan, een leuke speelkameraad maar alweer is die baas mij weer eens te vlug af. Hij bukt zich en neemt mij, vlak voor ik met mijn nieuwe vriend kan gaan spelen, op de arm. Wat gebeurt er nu. Die baas van die andere hond doet net hetzelfde en neemt die grote loebas ook op zin armen tot wij elkaar gekruist zijn. Di twee baasjes vinden het nog leuk ook want ze lachen allebei. Ik weet niet wat daar nu mee te lachen valt. Mensen zijn toch wel gekke wezens hoor.

Oei, ik hoor het vrouwtje weer naar beneden komen met haar gekke stoel. Die roetsjt over  een ronde buis zo maar naar boven en weer naar beneden als het vrouwtje er gaat op zitten. En ik moet op mijn vier pootjes lopen, niet voor niets dat die zo kort zijn. Ben er mee weg vooraleer ik een standje krijg. Ssst, niets tegen het vrouwtje zeggen hee, anders laat ze dat bakje niet meer open staan en kan ik hier niets meer komen vertellen, hihi.

Groetjes van de Flurk.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

10 reacties op Wat een hondenleven.

  1. Rika zegt:

    doet deugd zo eens stillekes kunnen lachen in het WE.
    Lieve groetjes aan de Flurk.

    Like

    • Bomma zegt:

      Hallo Rika, bedankt voor je lieve reactie, ik hoop dat je nog heel veel en vaak stillekes mag lachen en niet alleen in het WE. Zal onze kleine deugniet de groetjes van u overbrengen. Warme knuffel.

      Like

  2. Nicole zegt:

    Mooi verhaaltje van je extra huisgenoot. Hij mag nog meer verhaaltjes vertellen over zijn (luxe) hondenleven. Wat kan je toch plezier hebben van een huisdier.
    Groeten van Nicole

    Like

    • Bomma zegt:

      Hallo Nicole, bedankt voor je fijne reactie. Jaja, die Flurk heeft hier het leven van een kleine prins. Hij is net als een klein kind in huis maar we hebben er ook heel veel vriendschap van. Warme knuffel.

      Like

  3. Marina Luyten zegt:

    Mooi verhaal van jullie hondje , wij hebben ook een rot verwende hond in huis , moet kunnen hé 🙂

    Like

  4. Bomma zegt:

    Hallo Marina, bedankt voor je fijne reactie. Jaja, onze hondjes zijn misschien rotverwend maar ik ben van het principe dat wanneer je een huisdier in huis haalt je er ook goed moet voor zorgen. Zij vragen immers niet om in je gezin opgenomen te worden. Warme knuffel.

    Like

  5. Margriet zegt:

    Grappige verhaaltjes! Heet uw hondje echt Flurk? Vroeger las ik de boeken van de kapoentjes en de Flurk was het boefje. Mijn Jack Russell heet Seppe. En hij amuseert zich hier heel goed.
    Een grote tuin waar hij de vogeltjes wegjaagt, naar mollen graaft, in de zomer vlinders die hij probeert te pakken… en de poezen die langskomen worden ook weggejaagd.

    Like

  6. Bomma zegt:

    Haha Margriet, onze hond heet wel werkelijk Flurk en is in het echt zo een kapoentje als hij over zichzelf heeft verteld. Hij wil wel met de poes van de buren spelen maar die ziet dat niet goed zitten en hij blaft wel eens naar de vogeltjes maar die voelen zich te goed voor een hond die niet vliegen kan. In de tuin graven doet hij gelukkig niet en hij maakt graag korte wandelingetjes want aan een lange wandeling heeft meneerke een hekel, dan wil hij altijd rechtsomkeer maken. Hij wil altijd wel met de auto mee en gaat even graag als zijn baasjes kamperen. Zo kan hij nog leuke avonturen beleven. Warme knuffel.

    Like

  7. Leuk geschreven Bomma, met een glimlach gelezen 🙂

    Like

  8. Bomma zegt:

    Hallo Anneke, bedankt voor je leuke reactie. Zal mijn hond in het vervolg eens wat beter in de gaten moeten houden, vrees ik, zodat hij hier geen gekke dingen meer komt vertellen. Warme knuffel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s