Een hele lelijke ziekte..

Ze werden drie jaar na elkaar geboren. Eerst een meisje, dan een jongen. Een koningswens zegt men dan. De ziekte, op heel jonge leeftijd, van de jongste heeft heel zijn karakter en hun beider verdere leven bepaald. De oudste, eens een onzekere, bange muis werd met de jaren een zelfzekere, sterke vrouw met een eigen wil. De jongste werd een verwend nest voor wie altijd de kastanjes uit het vuur werden gehaald en later een kerel met minderwaardigheidscomplex. Hij kreeg er bovendien nog een zeer lelijke eigenschap bovenop; jaloezie genaamd. Het is een hele lelijke ziekte die door geen enkele dokter te genezen valt. Voor zijn medemensen een ramp om mee te leven. Daarbovenop heeft hij nog een ander probleem; vrouwen en drank. Eens ze hem doorgronden, laten ze hem in zijn eentje zitten en drijft hij zijn drankgebruik in de hoogte.
Terwijl de oudere zus, door al haar tegenslagen, gesterkt werd en door hard werken nog wat bereikte bleef de jongere broer zich als een nukkig kind gedragen. Het toeval wil dat beiden, elk om verschillende medische redenen, invalide verklaard werden. Zus is werkelijk niet meer tot werken in staat en probeert er de moed in te houden door zo optimistisch mogelijk te blijven. Broer blijft altijd maar kankeren omdat zijn zus meer rechten geniet door haar veel zwaardere graad van invaliditeit. Hij drijft het zover dat hij wanneer ze, samen met haar echtgenoot, er even tussen uit is haar laat bespioneren om te zien of hij haar niet kan gaan overdragen zodat ze haar rechten verliest. Hijzelf gaat dagelijks van de morgen tot de avond bijklussen. Zus maalt hier niet om maar andere mensen die zelf met zware gezondheidsproblemen kampen vinden dit niet kunnen. Of je bent niet in staat tot werken en word na verloop van tijd invalide verklaard of je bent eerlijk en gaat , net als ieder normaal mens, gewoon om den brode.
Hele gezinnen zijn al kapot gemaakt door de insinuaties van broer. Ieder die een beetje beter doet dan hij moet er aan geloven.
Zus en haar gezinnetje wil graag rust maar word dit haar ooit nog eens gegund? Het is een vraag die tot op heden naar een antwoord zoekt. Misschien komt die rust er ooit nog wel, wie weet. Liever vroeg dan laat want zus raakt ook aan het einde van haar krachten. Vechten tegen windmolens vraagt immers enorm veel van een mens.

Groeten van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s