Waar gebeurd.

Dat er op de fabrieken hard moet gewerkt worden weten alle bandwerkers in om het even welk bedrijf. Hier volgen dan ook enkele grappige anekdotes van jààààren geleden.

Op een zekere fabriek stonden nog van die oerdegelijke Franse toiletten. Voor diegenen die deze niet gekend hebben of er nooit van gehoord hebben, dat zijn van die toiletten met een vierkante bak op de grond. In het midden was een rond gat waar je je behoeften in mikte en aan de zijkanten, links en recht van het ronde gat, stonden twee rechthoekige verhoogjes waar je je voeten op moest zetten. Tegen de wanden, links en rechts van het toilet, waren baren bevestigd waar je je moest aan vasthouden. Geen echt gemakkelijke houding maar in een fabriek moest er gewerkt worden en niet uitgerust. Op zekere nacht, er werd daar in drie ploegen gewerkt, was een van de werknemers naar het toilet gegaan en toen hij zijn hoogdringende boodschap had gedeponeerd vond hij het nog wat vroeg om terug te gaan naar zijn werkplek. Hij had zijn broek gehesen en er niet beter op gevonden dan even tegen een van de baren aan te gaan zitten met zijn achterwerk. Wil het nu toch niet lukken dat de arme man daar in slaap is gevallen. Toen om zes uur de sirene voor het wisselen van de shift in alle hevigheid weerklonk, schoot hij wakker en moest hij zich nog haasten om het busje te bereiken dat de werknemers terug naar huis bracht. Wie zegt er nu nog dat de Franse toiletten niet praktisch waren? Ik ga het in elk geval niet uitproberen.

Vroeger jaren waren er vele jong-gepensioneerde mijnwerkers. Een aantal van hen vond er niet beter op dan via een interimkantoor wat bij te verdienen wat een beetje logisch was. Zij waren vaak amper vooraan de veertig en hadden nog studerende kinderen die geld kostten. In de mijn werden boterhammen meegenomen die niet doorgesneden waren. Het brood werd gesneden en deze sneden werden gesmeerd en belegd maar dus niet middendoor gesneden. Deze lange boterhammen gingen dan zo in een oude broodzak mee onder in de mijn. Wanneer zij dan schafttijd hadden bleven zij beneden in de mijn eten maar door het vele stof zagen hun handen zo zwart als de kolen. Zo konden ze hun brood niet opeten en dus trokken zij een stukje van hun brood uit de zak, hielden de broodzak in hun handen en aten hun boterhammen, zonder ze vuil te maken op. Deze oud-mijnwerkers waren dat zo gewoon en namen hun boterhammen nog steeds zo mee naar hun nieuwe werkplek, ergens op een of ander bedrijf. Zo was er een man die op een nieuw bedrijf mocht beginnen en telkens als het schafttijd was werd er met de arme man zijn boterhammen gelachen. Daar is hij weer met zijn stellingplanken kreeg hij dan te horen.

Op weer een ander bedrijf werden er zakken met een product uit een schip gelost. Elk van deze zakken woog vijftig kilo en moest dus met twee personen gehanteerd worden. Deze zakken werden, eens ze het schip verlaten hadden op paletten gelegd om gemakkelijk verder binnen het bedrijf te transporteren. Op zeker moment werden er twee mensen aan de paletten gezet en een van de twee was nogal klein en fijn van gestalte maar daarom niet minder sterk. Ze pakten elk een kant van de zak op en met een ‘hey hop’ ging de zak op het palet. Deels door de kleine gestalte van de man en het niet tijdig loslaten van de zak vloog hij deze laatste steeds een stukje achterna. Het was een grappig zicht om die man telkens achter een zak aan te zien komen.

Het volgende speelde zich af in een bedrijf waar venstertabletten werden gemaakt. Nadat deze uit de oven kwamen, werden de tabletten op verschillende lengtes gezaagd, al naargelang de vraag ervan. Eens gezaagd werden die tabletten ook weer door twee werknemers in rekken gelegd. Het was een feit dat er in dat bedrijf ook verschillende jonge vrouwen werkten en telkens wanneer die naar het toilet gingen moesten die door de hal van de venstertabletten gaan. Nu was het feit dat een van de mannen die de tabletten in rekken moest helpen leggen een beetje een vrouwenzot, zoals ze dat hier zeggen, was. Telkens er dus een vrouw door de hal ging draaide zijn hoofd gegarandeerd mee om de vrouw in kwestie na te kijken terwijl hij een tablet moest helpen in de rek zetten. Heel vaak heeft deze werknemer met zijn handen tussen de tabletten gezeten en de betreffende vrouwen moesten daar dan dikwijls eens om lachen. Na enkele weken heeft hij met een andere werknemer geruild omdat zijn handen helemaal blauw waren van steeds weer tussen die venstertabletten te steken.

Tot hier enkele leuke anekdotes, later volgen er nog wel meer.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Waar gebeurd.

  1. Corja zegt:

    Erg grappig. Kom daar nog eens om met al die automatisering…..

    Like

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je fijne reactie Corja. Ik vrees dat dit dezer dagen niet meer mogelijk is. Ten eerste met de automatisering en ten tweede is er veel meer onverdraagzaamheid onder de mensen. Ieder probeert om zijn job veilig te stellen, nu nog veel meer dan vroeger.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s