Dag mammeke,

Zo noemde ik je altijd wanneer ik je zag of aan de telefoon sprak. Ik zeg nu wel “noemde” want je hebt ons allemaal ferm liggen gehad. Je bent zo, zonder iemand iets op voorhand te vertellen, stillekes vertrokken. Zonder boe of bah. Het was wel even slikken toen pa ’s ochtends vroeg belde om te zeggen dat je er niet meer was.

Je bent geboren als middelste in een gezin van zeven kinderen, zo net voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog. Ik moest er al expliciet naar vragen alvorens je er iets over wilde vertellen. Je was amper zes toen de oorlog, vijf jaar later weer voorbij was maar het heeft bij jou toch een onuitwisbare indruk nagelaten. Zeker het moment dat er vliegende bommen overvlogen toen bomma de was aan de lijn hing. Jij speelde toen buiten en vond die sigaren in de lucht zo mooi. Bomma heeft je toen onmiddellijk plat op de grond geduwd en is over je komen liggen om je te beschermen.Als kind heb je het ook niet altijd onder de markt gehad. Je was in de Franse taal grootgebracht omdat bomma de Vlaamse taal niet machtig was. Zij was immers een Waalse en had nooit kansen gehad om de taal te leren. Het was immers nog de tijd dat Frans de voertaal was. Bompa praatte wel Vlaams maar niet tegen jullie. Je hebt nooit kunnen verkroppen dat de nonnen je op het einde van het eerste leerjaar, samen met je zus, met twee grote ezelsoren op jullie hoofd naar huis stuurde, nadat jullie gebuisd waren. Dit was het moment dat je alles op alles hebt gezet om tweetalig te worden en het is je ook vrij snel gelukt. Je stond er op dat wij minstens het Nederlands en het Frans beheersten  zodat dit ons niet zou overkomen. Als ik je verhalen uit je jeugd hoorde vertellen mocht ik opmaken dat je ook wel meer een kwajongen dan een poppemieke was.  Wie jou iets in de weg legde heeft het toen wel geweten. Ik geniet nog na van je verhalen die je me vertelde. Het was met half oogst kermis dat je vader leerde kennen en na een vrijage van vier jaar zijn jullie getrouwd. Toen je kort nadien zwanger werd telde iedereen in de straat, de maanden af om te zien of het geen moetens was maar het was dertien maanden na je huwelijk dat ik er aan kwam en daarmee werden de grootste roddeltantes de mond gesnoerd. Ik weet nog hoe gefrustreerd je was omdat er verschillende gepensioneerde mannen kwamen kijken hoe jij, met een schop en kruiwagen ,de kelder van wat later jullie huis werd, hebt uitgeschoten. Werken zat in je bloed, dat kon je als geen ander. Je was ook zo sterk als een beer. Opgeven stond ook niet in je woordenboek. Drie jaar nadat je een dochter op de wereld had gezet, kwam er een broertje bij. Dit werd jou zorgenkindje want al snel bleek hij astmapatiënt te zijn. Heel veel van je aandacht ging naar hem uit en hij heeft dit, tot op heden, wel handig weten uit te spelen. Jou dochter leerde goed haar plan te trekken en ging al heel jong op eigen benen staan. Dit dik tegen jou zin en het heeft onze verdere relatie serieus beïnvloed. Ach ja, het zij zo. Je hebt het met pa ook niet altijd onder de markt gehad en je hebt bij momenten gevochten voor je huwelijk. Je huwelijk verliep, net zoals bij heel veel gezinnen, met ups en downs.En toch, toen je acht jaar geleden zwaar ziek werd heb ik geen zorgzamere man gezien dan vader. Elke wens heeft hij van je ogen gelezen en tot een goed einde proberen te brengen. Hij hield met heel zijn hart van jou en droeg je werkelijk op zijn handen. Hij zorgde voor jou als was je een koningin. Hoe vaak heb je me niet verteld dat jullie het, in je oude dag, toch zo goed hadden te samen. Je was zo gelukkig omdat pa zo goed voor je zorgde. Het huis was ondertussen te groot geworden en werd verkocht om een klein appartement te kopen. Net groot genoeg voor jullie tweetjes. Het is daar, in jullie slaapkamer, dat je, in de armen van pa, stillekes bent heen gegaan. Zomaar, zonder iets te zeggen.

We hebben geprobeerd om je laatste wens te vervullen. Het werd een heel eenvoudig afscheid, zoals je had gevraagd. Je wilde immers niet in een kist begraven worden of in een potje gestopt. Ik ben immers zwaar gehandicapt en niet in staat een graf, gedurende onbepaalde tijd, te onderhouden en broer is een voyageur. Vandaag woont hij ergens maar je weet nooit of hij er morgen nog woont. Dit waren steevast jou woorden. Zodus hebben wij je laatste wens vervuld. Ook geen bloemen of kransen moest er op de doodsbrieven staan. Wanneer je er, bij leven, geen kreeg moesten ze er zeker niet mee afkomen als je er niet meer was. Dan kon je er ook niet van genieten en ik kon je geen ongelijk geven, ook al was je allergisch voor bloemen en planten in huis. Nu lig je uitgestrooid op  de strooiweide, vlak achter het crematorium. Je zal geen pijn meer hoeven lijden of klagen dat je kou hebt, ook al is het snikheet. Dat is een mooie troost voor ons maar we missen je nu al. Kan je alleen nog vertellen dat je in onze harten verder leeft en we je nooit vergeten zullen. Waar je nu ook mag wezen, het ga je goed mammeke.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Dag mammeke,

  1. Pauwels Nicole zegt:

    Wat een mooi verhaal Nelly, over je ‘mammeke’ die plots overleden is. Veel sterkte en moed om dit verdriet nog te verwerken en het een plaatsje te geven in je hart . Liefs, Nicole

    Like

    • Bomma zegt:

      Bedankt Nicole, voor je lieve woorden van medeleven en troost. Weet je, echt verdriet om het heengaan van moeder heb ik niet, wel dankbaarheid voor de 8 jaren dat we haar nog bij ons mochten houden. Acht jaar geleden kreeg zij immers een hersenbloeding, 4 hartstilstanden en een hartaanval op twee uur tijd. Zij is er toen geestelijk nog goed doorgekomen maar lichamelijk was ze leeg. Nu hoeft ze geen pijn meer te hebben en da, t is mij meer waard dan om het even wat. Trouwens, nog bedankt voor je lieve kaartje. Warme knuffel, Nelly.

      Like

  2. Rika zegt:

    De leegte in je hart is moeilijk te vullen ,je mist je moeder toch altijd. Heel veel sterkte

    Like

    • Bomma zegt:

      Bedankt Rika voor je fijne woorden van troost. Het is niet altijd makkelijk om, bij een overlijden van een naaste familielid, je verdriet (als dat er al is) een plaats te geven. Zeker, als je, zoals ik, veel tijd hebt om na te denken. Weet je, moeder had altijd al een voorkeur voor mijn broer en dat heeft altijd pijn gedaan. Misschien is er nu opluchting dat er een stuk oneerlijkheid uit mijn leven verdwenen is. En toch, het was mijn moeder waar ik altijd alles voor deed wat in mijn mogelijkheden lag. Het zal zijn tijd nodig hebben. Warme knuffel.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s