Gewoon op onderzoek.

Het werd me mooi voorgespiegeld als een eenvoudig onderzoek. Een onderzoek dat me zo bijna een dagje ziekenhuis heeft gekost. Had er op woensdagochtend een afspraak voor kwart over tien.

Goede morgen mevrouwtje, waarmee kan ik u vandaag helpen, vraagt de lieve dame aan de ziekenhuisbalie. Ben nu ook weer geen onbekende die daar voor het eerst in het ziekenhuis bij de ene of andere arts op raadpleging komt. Met onderhand 24 operaties en talrijke raadplegingen en onderzoeken ben ik hier zo wat vaste klant. Het voelt bijna aan alsof ik bij de bakker of de slager langsga om de wekelijkse inkopen.

Ook een goede morgen, ik zou vandaag op de afdeling nucleaire onderzoeken moeten zijn.

Meld u zich daar, aan die automaten maar aan, dan krijgt u een nummer en mag u zich ginds aan een loket gaan aanmelden. Daar word u dan verder doorverwezen. U bent vriendelijk bedankt en weg ben ik. Bij de automaat aangemeld en floep, daar steekt reeds snel een volgnummer uit de gleuf. Mijn schat rijd mij met mijn racekarretje, zoals ik mijn rolstoel noem, naar de wachtzaal van de loketten. Het duurt maar even tot ik aan de beurt ben en wij ons naar het vrije loket begeven. Daar mag ik mijn identiteitskaart even afgeven zodat mijn afspraak kan geverifieerd worden en hop, daar komt een serie klevertjes uit de printer gerold. Na deze in ontvangst te hebben genomen, legt de vriendelijke bediende mij uit hoe ik mij naar “nucleaire” kan begeven. Eerst die lift achter de hoek, u drukt op -1 en dan volg je de pijlen maar. Je kan er niet mislopen hoor. Wij dus naar de lift en wonderwel vinden wij zonder problemen de wachtzaal voor deze onderzoeken. Een jonge verpleegster neemt mijn formulieren en bijhorende klevers in ontvangst en zegt dat het haar spijt maar de onderzoeken zijn eventjes uitgelopen. Gelukkig zitten er nog een paar spraakzame mensen met hun begeleiders in de wachtzaal en volgt er een geanimeerd gesprek over ziek en gehandicapte mensen en hoe koppig deze soms kunnen zijn omdat ze geen hulp willen aanvaarden. Ach ja, vaak denkt de gezonde mens dat wij, andersvaliden nu echt helemaal niets meer kunnen doen of dat wij dement zijn tot en met. Zij bedoelen het wel goed maar dat betuttelen is er soms wel wat veel aan. Ja, wat zeur ik nou weer, ben al blij dat er nog zulke goede zielen zijn die om hun medemensen geven. Ondertussen loopt de tijd en voor we het in de gaten hebben is er al bijna een uur verstreken wanneer diezelfde verpleegster mij komt zeggen dat ik nu aan de beurt ben.

Vakkundig word ik op een glanzende tafel geholpen en krijg er nog een kussen op de koop toe om onder mijn benen te steken. Dat ligt wat makkelijker en hup, daar schuif ik al, met mijn beide benen, onder een soort buis van de scanner door. Aan de achterzijde is die buis wel open en ik hoor de verpleegster nog zeggen: niet bang zijn mevrouwtje, even een paar prikjes. Jaja, even een paar prikjes maar dan wel prikjes die tussen mijn tenen worden gegeven. Blijkt dat er een vloeistof moet worden ingespoten om de werking van de lymfeklieren te kunnen zien. Ik hoef niet te denken om daar even rustig stil te liggen en het is voorbij. Neen hoor, krijg daar een soort minuterie in mijn handen gedrukt en moet gedurende één minuut met mijn voeten wiebelen en dan vier minuten stilhouden, dit gedurende drie kwartier lang afwisselen. Ik moest wel oppassen of zat bijna twee minuten te wiebelen eer ik het gezien had. Ach ja, zo erg was het nu ook weer niet. Zo, dat is goed gedaan mevrouwtje. Nu mag u opstaan en gedurende twee uur lekker gaan wandelen. Huh, wandelen? Ik zit wel in een rolstoel, mocht het u even ontgaan zijn. Ach ja, dat is niet zo erg hoor, dan wiebelt u maar rustig twee uur met de voetjes terwijl jullie een hapje kunnen gaan eten. Ik zie dat het onderhand middag is. Komen jullie dan maar tegen half drie terug voor de rest van de onderzoeken. Het komt niet op vijf minuten hoor, nemen jullie maar rustig de tijd.

Wij kijken elkaar eens aan en begeven ons naar het restaurant waar wij aan een democratisch prijsje toch lekker hebben  gegeten. Daar het nog veel te vroeg is om terug te keren naar de wachtzaal voor het tweede deel van het onderzoek, hebben wij besloten om even in het park te gaan wandelen. Dit park bevind zich vlak achter de parking van het ziekenhuis. Mijn schat duwt de rolstoel terwijl ik lustig met mijn voeten wiebel. Sommige mensen kijken mij meewarig aan en zullen denken dat ik hoognodig moet ofwel dat er iets in mijn bovenkamer ontbreekt.  Ik laat het niet aan mijn hartje komen en maak mijn schat attent op een bank die vlakbij staat. Zo kan hij ook wat rusten terwijl wij samen van het zonnetje genieten.

Het is ondertussen kwart over twee en wij begeven ons naar de nucleaire afdeling voor het tweede deel van het onderzoek. Terwijl we ons daar installeren komt er nog iemand binnengewandeld. Er ontstaat een aangenaam gesprek en voor je het weet is de verpleegster er om me mee te nemen voor het verdere onderzoek. Nog heel even en je bent van me verlost, mevrouwtje. Wat dat heel even betreft, heeft de verpleegkundige wel gelijk. Tien minuten nadat ze mij op de tafel heeft geholpen mag ik weer in mijn rolstoel.

Twee dagen later, we zijn dan vrijdag middag krijg ik telefoon van mijn behandelend specialist. Het verdikt valt me zwaarder dan gedacht. In beide benen is de lymfedrainage gestoord en in plaats van een tot twee keer kine moet ik nu elke week drie keer naar de kine en de overige dagen thuis de botten aanleggen. Zal maar braafjes doen dat de specialist me heeft aangeraden wil ik het niet erger maken dan het nu is.              Gezondheid gaat toch wel boven alles.

Groeten van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Gewoon op onderzoek.

  1. Pauwels Nicole zegt:

    Zelfs van het zoveelste onderzoek dat je moet doorstaan kan jij een mooi verhaal schrijven Nelly.
    Wat ben je toch een positieve vrouw !
    Maar voor je plezier doe je het zeker niet, wel omdat het nu éénmaal nodig is.
    Gelukkig gaat je lieve man met je mee en dan gaat de tijd toch wat sneller en heb je tussen de onderzoeken door wat afleiding.
    Hopelijk zorgt de lymfedrainage voor wat minder pijn en ongemak.

    Groetjes, Nicole

    Like

    • Bomma zegt:

      Hallo Nicole, het is mijn immer positieve ingesteldheid die me zo laat schrijven. Op deze manier kan ik heel wat dingen verwerken en relativeren. Er zijn immers nog altijd mensen die het veel slechter hebben getroffen dan ik hee. En zeker weten dat ik deze onderzoeken niet voor de lol laat doen maar uit pure noodzaak. Warme knuffel van de bomma.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s