Ware liefde.

Wat is heden nog ware liefde? Hoe ver reikt ware liefde? Hoe zie je dat je de ware voor je hebt? Het zijn allemaal vragen die ieder van ons zich al wel eens kan stellen. En toch, wanneer je de ware liefde gevonden hebt zal je het wel weten. Dat voel je gewoonweg. Waarom er dan nog zoveel koppels uit elkaar gaan? Misschien omdat ze niet meer gewoon zijn om wat moeite voor elkaar te doen? Ik mag niemand verwijten gooien. Er zijn immers ontelbare redenen waarom twee mensen beslissen om er een punt achter te zetten.

Toch wil ik benadrukken dat ware liefde in goede en minder goede dagen ook werkelijk bestaat. Het mooiste voorbeeld zijn mijn schat en ikzelf maar daar wens ik nu niet over uit te wijden. Hoorde vorige week een mooi verhaal en dit wil ik nu toch zo graag ook met jullie delen.

Een koppel heeft jarenlang samen lief en leed gedeeld. Ze hebben hun kinderen de kans kunnen geven om te studeren en zijn gelukkig dat deze goed terecht gekomen zijn. De kleinkinderen komen ook regelmatig op bezoek. Zij zijn de vreugde in de herfst van hun leven. Tot er op zekere dag Alzheimer word vastgesteld met opa. Oma heeft voor opa blijven zorgen, zo goed en zo kwaad als maar ging. Toen de zorg ook voor oma te zwaar woog werd opa opgenomen in een rusthuis. Oma gaat er elke dag haar geliefde echtgenoot bezoeken. Helpt hem met eten en let erop toe dat hij steeds netjes gekleed is en geen twee dagen na mekaar met hetzelfde hemd loopt. Zij vertelt hem ook het reilen en zeilen thuis. Het is grappig om te zien hoe zij nog met elkaar omgaan, ook al is de ziekte bij opa zo ver gevorderd dat hij niet meer antwoord of bijna geen teken van herkenning meer geeft. Toch durft opa het nog aan om, zo heel af en toe, wanneer het hem precies niet echt interesseert over de schouder van oma weg te kijken. Oma knuffelt haar levensgezel nog regelmatig, geeft hem ook nog zoentjes. Zo heeft ook zij het gevoel dat ze toch nog een gelukkig koppel vormen. Wanneer ze in de late namiddag weer huiswaarts keert om zelf haar avondmaal te eten zal ze nooit tot morgen zeggen. Dan krijgt opa een zoentje, aait ze hem nog over zijn arm en geeft hem tot slot nog een dikke knuffel. Ze vertrekt met de woorden: nu ga ik naar huis om mijn boterhammetje te heten, tot straks hee schat. Stilletjes keert moeder weer huiswaarts, helemaal alleen, met in gedachten haar man die haar een arm bied en denkend aan de mooie jaren die ze samen hebben doorgebracht. Morgen is er weer een dag en dan staat oma weer in het rusthuis, aan de zijde van opa.

Warme groeten van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s