Depressie.

Wie heeft het niet al eens meegemaakt. Alles slaat tegen, niets wil er goed gaan. Allemaal kleine dingen die elkaar opvolgen. Zolang het niet te lang duurt sla je je er doorheen. Dan komt er een dag waar de kleinste tegenslag er teveel aan is. En niemand die je begrijpt want waar maal te toch om? Alleen jij ziet alles uitvergroot en kan het allemaal niet meer aan. Je komt in een neerwaartse spiraal terecht. Niets of niemand dringt er dan nog tot je door. Je trekt je terug en sluit je van alles en iedereen af. Er komt geen moederen aan te pas.
Ontelbare nat gehuilde en vol gesnotterde zakdoeken komen in de wasmand terecht. Tot, op zeker moment, je tot het besef komt dat je zo niet verder kan. Op deze manier heeft het leven geen zin. Dieper dan je zit kan niet meer. Ergens, heel ver weg, schijnt er een heel klein lichtje. Hoop komt aan de einder tevoorschijn. Je neemt de helpende hand aan en stilaan kruip je uit het diepe dal. Het is een hele lange weg te gaan. Langzaam maar zeker, kom je gesterkt weer. Toch blijft het een gevecht, levenslang. Maar je hebt de kracht om er te zijn en te blijven, uit de depressie.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s