Maneuvers.

Mijn schat heeft altijd in de wegenbouw gewerkt. Op zeker moment was hij het zo beu bij de firma waar hij toen werkzaam was dat hij ander werk ging zoeken. Hij kon bij een firma beginnen die in onder aanneming werkte op een groot chemisch bedrijf. Er was nog wel nood aan een machinist op een graafmachine maar het probleem was dat er niet continu werk was met de graafmachine. Mijn schat zat er niet mee in om tussendoor ander werk te doen en mocht met onmiddellijke ingang beginnen. Gelukkig moest hij bij zijn laatste werkgever geen opzeg doen. Wanneer er op een dag geen werk was voor de graafmachine leerde mijn schat ijzer kapot branden. Hierbij sprongen er regelmatig vonkjes weg en raakten zijn poloshirtjes beschadigd. Hij behield die polootjes dan ook voor wanneer hij handwerk moest verrichten. Op zekere dag kwam een van de werkmakkers, een harde werker maar een beetje aan de simpele kant,  mijn schat helpen met een klus. Toen hij het polootje van mijn schat in het oog kreeg vroeg hij hoe het kwam dat er zoveel gaatjes in dat polootje zaten. Ha, witte, zei mijn schat, dat zal ik je nu eens gauw gaan vertellen. Je weet dat wij in Leopoldsburg wonen hee. Je weet ook dat daar een groot militair kamp is hee. Wel, iedere keer dat mijn vrouw de was heeft gedaan hangt ze die buiten op de wasdraad om te drogen. Wanneer die militairen toevallig op zo een dag maneuvers hebben schieten die met hagel allemaal gaatjes in onze was. Dit is nu het resultaat. Er waren ondertussen nog een paar werkmakkers komen helpen en die konden hun lachen niet inhouden. Korte tijd later heeft mijn schat ander werk gevonden waar hij wel continu werk had met de graafmachine. Hij heeft nog dikwijls het verhaal van de polo met de gaatjes verteld.

Ik moet zeggen dat, tot op heden, de arme man nog steeds overtuigd is dat de militairen tijdens hun maneuvers gaatjes in onze was schieten. Hij wil van niemand aannemen dat mijn schat hem iets op de mouw heeft gespeld omdat die hem altijd tegen de anderen in bescherming had genomen.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s