Herinneringen ophalen.

Het is reeds een zevental jaren geleden dat mijn schat zijn job liet voor wat ze was om de zorgen voor mij op zich te nemen. Toch gebeurt het nog regelmatig dat hij herinneringen aan die tijd ophaalt. Graag wil ik jullie deelgenoot maken van enkele gebeurtenissen.

Toen hij pas aan het werk was met een graafmachine moest hij treinwagons lossen die met houten bielsen geladen waren. De trein kwam het station binnengereden en de betreffende wagons werden op een zijspoor gezet en afgehaakt.Wanneer hij de klem, die aan de graafmachine was bevestigd, volledig openzette, paste die net tussen de sponnen van een goederentreinwagon. Hij moest eerst op de wagon springen en het aantal bielsen tellen en met krijt op de buitenkant van de wagon schrijven. Hij sprong hiervoor van de ene wagon in de andere, telde en schreef. Nadien kwam de baas en schreef de getallen op een blad papier. Zo kon de factuur gemakkelijk gecontroleerd worden. Wanneer dit werk gedaan was moest hij deze lading lossen. Normaal was dat een tamelijk makkelijk uit te voeren klus. Tot op zekere dag. Hij plaatste zijn klem en wilde de bielzen uit de wagon halen. Wat er gebeurde is tot op de dag van vandaag nog steeds een raadsel. De lading moet geklemd gezeten hebben en toen mijn schat een klein beetje trok met de kraan sprongen de sponnen van de wagon uit hun voegen. Het was wel serieus verschieten. Gelukkig was een van de bazen, het waren drie broers die de leiding van de firma hadden, nogal een handige harrie en kwam een uurtje later met een laspost en laste gewoon de sponnen terug in de zijkant van de wagon. Nadien is er nooit een klacht binnengekomen van een kapotte wagon. Een andere keer was hij bij het binnenrijden van de trein ook op de eerste wagon, die voor de firma bestemd was, gesprongen en beginnen treinbielzen tellen maar op een gegeven moment reed de trein verder. Eerst dacht hij dat de trein een klein beetje vooruit reed om de wagons makkelijker te kunnen ontkoppelen, wat nogal eens gebeurde, maar de trein kreeg meer en meer vaart. De wagons waren te hoog om eruit te springen, zonder gevaar te lopen van iets te breken. Dus zat er niets anders op dan in de treinwagon te blijven zitten tot het eerstvolgende station. Daar aangekomen legde hij zijn probleem voor aan de stationschef die hem een telefoontoestel ter beschikking gaf zodat hij zijn baas kon bellen. Toen hij vertelde waar hij was, vroeg die heel verbaasd; wat doe jij daar? Hij kwam hem dan wel ophalen en de betreffende wagons werden later terug afgeleverd zodat de firma toch nog over haar goederen kon beschikken.

Een aantal jaren later en veel ervaring rijker was hij aan de slag bij een firma in de wegenbouw. Op zekere dag zat zijn taak er bij de ene werf op en werd hem opgedragen om over de weg naar een andere werf te rijden. De werven lagen vrij kort bij elkaar en in die tijd was dit nog doenbaar. Het was op een woensdagmiddag en mijn schat kwam vlak voor een spoorwegovergang tot stilstand want de overweg was gesloten. De trein reed aan een gezapig tempo het station binnen. Even later reed de trein in tegenovergestelde richting verder maar de slagboom bleef naar beneden. Op het fietspad naast hem stonden een aantal schoolkinderen en die hadden blijkbaar veel leute. Mijn schat vroeg zich af wat er zo plezierig was aan een slagboom die niet omhoog ging. Dit was een absurde situatie en enkele minuten later sprong hij uit de cabine van zijn machine om te kijken wat er aan de hand was. Het probleem liet zich snel zien. Hij was namelijk met de arm van zijn graafmachine wat ver naar voren gereden en verhinderde met de bak die eraan hing  dat de slagboom weer omhoog ging. Ondertussen stond er al een hele rij voertuigen achter hem en kon hij niet meer achteruit. Hij heeft toen al die voertuigen moeten vragen om een metertje achteruit te rijden en zo kon hij ook achteruit. Toen was het euvel snel verholpen. De slagboom kon weer vrij omhoog en iedereen vervolgde zonder probleem zijn weg.

Later volgen nog meer verhalen , allemaal met goede afloop.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s