Stresskiekens.

Dit artikel is een belofte die ik aan een groep hele goede vriendinnen heb beloofd en ik hoop dat ze massaal zullen komen lezen. Ik wil met dit artikel op voorhand duidelijk maken dat ik niemand een verwijt maak of niemands rekening wil maken maar gewoon een paar dingen duidelijk maken waarna iedereen zijn of haar conclusies kan trekken. Ieder van ons heeft immers het recht om te leven zoals hij of zij dat wil en ik wil enkel wat verschillen blootleggen van een manier van leven en de invloed op onze gezondheid.

Tegenwoordig is het minste voldoende om ons uit ons vel te laten schieten en niemand weet waar het probleem nu juist te vinden is. De ene wijt het aan het weer, een andere aan de overgang en weer iemand anders komt met nog een ander gedacht op de proppen maar niets is minder waar. Ons kleine landje, het is maar een zakdoek groot, word door de taalgrens mooi in twee gesplitst. Toch zijn we met z’n allen onderdanen uit hetzelfde mooie landje. Alleen is er een hemelsbreed verschil in levenswijze van de ene en de andere. Zelf geboren uit een oer Vlaamse vader en een pittige Waalse moeder ben ik praktisch op de taalgrens opgevoed. Reeds 17 jaren verblijf ik met de regelmaat van de klok in het zuiden van het land. Heb er al heel goed de gebruiken van deze mensen kunnen bestuderen en er mee leren leven, zelfs van overgenomen. Ik moet zeggen dat ik er niet slechter van geworden ben.

Walen, zoals ik ze voor het gemak maar zal noemen, zijn gewoon mensen zoals jij en ik. Het zijn zeker geen luierikken gelijk bepaalde mensen ook al eens durven suggereren. Zij hebben gewoon een heel andere manier van leven die ons, Vlamingen soms ook niet zou misstaan.

Boven de taalgrens zijn de mensen meer wroeters, nooit tevreden, altijd groter en meer dan de ander willen bezitten. Daar moet op de een of andere kant iets tegenover staan. Ja, stress in de eerste plaats én met alle gevolgen van dien , vaker dan gewenst ziek of een kort lontje. Versta me niet verkeerd hoor, met hard werken is immers niets mis. Het siert een mens die vooruit wil komen maar wij hoeven niet te gaan werken om onze kinderen én te laten studeren zodat ze een goede toekomst kunnen uitbouwen én ze nog een groot stuk bouwgrond mee te geven én nog een hoop spaarcenten op hun spaarrekening alvorens ze zelf nog maar een dag gewerkt hebben. Dat is het leven niet. We gaan van maandag tot vrijdag werken voor een baas, op zaterdag en soms op zondag komt er een bijbaantje want we hebben een levensstandaard hoog te houden of we kunnen niet in een chique woning leven met twee auto’s voor de deur en daarbovenop nog dure reizen maken. Ik hoor jullie hier nu al zeggen; ja maar, daar hebben wij toch voor gewerkt. Dat is waar maar ten koste van wie of wat?

Onze buren onder de taalgrens hebben, net als wij, ook een eigen woning, kinderen die schoollopen en diezelfde zorgen als wij, boven diezelfde taalgrens. Alleen hebben deze mensen een totaal andere manier van denken en leven.

Daar worden kinderen ook opgevoed, net als bij ons hoor, en mogen zij ook naargelang hun kennis, verder studeren. Hun manier van denken is heel anders dan de onze. Zij leven veel relaxter, dit wil zeggen dat zij wel elke dag gaan werken, net als wij hoor. Alleen nemen zij er, op enkele uitzonderingen te na, geen bijbaantje bij. Zo heeft hun buur ook nog een job, is hun gedacht Want wanneer mensen een bijbaantje nemen, is dat het  werk dat andere mensen kunnen doen afpakken. Dus zijn er door hun fout weer meer werklozen wanneer zij allemaal een bijbaantje zoeken. Zij zullen, wanneer zij bijvoorbeeld, met drie of vier dagen werken voldoende hebben om van te leven en rond te komen ok geen vijf of zes dagen in de week werken. Zij hebben alzo meer tijd voor hun gezins- en sociaal leven wat velen onder ons, hier boven, vaak niet meer hebben vooraleer we de pensioenleeftijd hebben bereikt. Natuurlijk zijn hun woningen ook veel kleiner dan bij ons maar de lasten zijn ook een stuk minder om dragen. Zij zijn veel socialer dan velen hier zouden kunnen inbeelden. Wat ik op die 17 jaar dat wij daar gaan kamperen al niet gezien heb is bijna niet te beschrijven. Wanneer iemand in de problemen zat stonden alle Walen klaar om die persoon uit de nood te helpen, ongeacht zijn afkomst terwijl de Vlamingen van op een veilige afstand bleven en blijven toekijken. Wanneer er iets te vieren viel werd iedereen uitgenodigd om mee te feesten, bij de Nederlandstaligen werd een beperkt groepje uitgenodigd. Het zijn maar enkele kleine dingen maar wanneer je als Vlaming tussen de Walen leeft merk je snel waarom zij minder gestrest zijn dan wij. En men moet ook niet komen zeggen dat zij onze taal niet willen spreken want ik heb al vaak de leuke taak gehad om onze mooie taal aan onze zuiderburen aan te mogen leren. Ze komen regelmatig vragen hoe ze dit of dat in het Nederlands moeten uitspreken omdat ze werkelijk de wil hebben om ons in onze taal te woord te staan. Ze weten dat, indien ze dit niet doen, er een gigantisch probleem gaat ontstaan als de goede wil van beide kanten ontbreekt.

Ik kan nog uren doorgaan met verhalen vertellen  maar dat is nu ook weer niet de bedoeling. Diegene die interesse heeft in meer verhalen kan die altijd wel komen vragen.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s