Sneeuwperikelen.

We  zitten volop in de winter. Met het zachte weer dat dit jaar heel lang heeft stand gehouden was er niet veel meer aan gedacht dat het nog wel ging sneeuwen. Zeker niet zo plots maar allee, hij is er en zorgt op velerlei plaatsen voor hinder allerhande. Dat is nu wel elke winter het geval maar ik ga jullie een paar leuke anekdotes uit onze jeugdjaren vertellen.

Wanneer je in de zestiger en begin zeventiger jaren je plechtige communie wilde doen moest je een tweetal jaren naar de catechese gaan en daarenboven ook nog elke ochtend de mis bijwonen. Al bij al voor jonge gasten van elf – twaalf jaar een saaie bedoening. In de winter, wanneer het gesneeuwd had was het natuurlijk een andere zaak. Na de mis haastten de jongens zich naar buiten om snel, snel wat sneeuwballen te maken. Wanneer de meisjes kort nadien buitenkwamen was het voor de jongens grote leute. Ze bekogelden de meisjes van zodra de deur van de kerk openging. Na een paar dagen durfden de meisjes niet meer naar buiten te gaan uit angst een sneeuwbal tegen hun mooie jas of muts te krijgen. De kapelaan vroeg wat het probleem was en de meisjes vertelden hem van de fratsen die de jongens uithaalden. Wacht maar, zei de kapelaan, zal ik eerst buitengaan en dan durven die snoodaards geen sneeuwbal meer te gooien. Zo gezegd, zo gedaan. De kapelaan deed heel stoer de deur open maar kreeg geen kans om de jongens de mantel uit te vegen. Die hadden natuurlijk niet onmiddellijk gezien wie er buitenkwam en er volgde een salvo van sneeuwballen zijn richting uit. Van zodra ze in het oog kregen wie ze bekogeld hadden stoven ze uit elkaar. Niemand wist later nog te vertellen wie er het snelst weg was. De meisjes hebben nooit meer bang moeten zijn om door sneeuwballen aangevallen te worden.

Een andere anekdote gaat over mijn moeder. Het is reeds een veertigtal jaren geleden dat het gebeuren zich afspeelde. Mijn ouders hadden op een mooie winterdag een uitstap naar de Ardennen gepland. Het had de nacht voordien gesneeuwd en alzo had moeder wat reservekleding in de koffer van de auto gelegd. Alles verliep vlekkeloos, ze hadden echt genoten van het mooie winterlandschap. Tot op zeker moment moeder heel dringend moest plassen. Er was nergens een taverne of café in de omgeving te bespeuren. Omdat moeder dreigde een probleem te krijgen vond vader er niets beter op dan aan de kant van een wat afgelegen weg te stoppen. Gezwind deed moeder het portier open en zwierde haar beide benen naar buiten. Van zodra ze uit de wagen was zakte ze tot aan haar middel in de sneeuw. Vader had zijn wagen wat kort tegen een grachtkant geparkeerd en moeder was er gewoon ingezakt. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad alvorens hij haar terug op het droge had gehesen. Gelukkig had ze reserve kledij in de wagen liggen. Nadien is er nog vaak gelachen wanneer moeder op uitstap wilde gaan. Ze kreeg telkens te horen dat ze goed moest oppassen met grachtkanten.

 

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s