Labeur.

Mijn vader heeft in de zestiger jaren voor een firma in bouwmaterialen gewerkt. Je kan je dat niet voorstellen als de firma’s van tegenwoordig. Die beschikken vaak allemaal over een heftruck en producten zoals bijvoorbeeld zand of grind zijn mooi in plastiek zakken van vijfentwintig kilo verpakt. In de tijd dat mijn vader voor de firma in bouwmaterialen werkte was alles nog in bulk. Vaak vertrok hij met de vrachtwagen reeds voor dag en dauw om ’s morgens, wanneer de fabrieken opengingen, te kunnen gaan laden. Vaak ben ik, samen met mijn broer, tijdens de schoolvakanties mogen meegaan naar verschillende fabrieken. Dan stopte pa thuis en kwam zien of moeder tijd en zin had om mee te rijden. Ik herinner me nog zijn vrachtwagen die geel van kleur was met rode opdruk. Wanneer we dan mee mochten was het altijd feest. In de steenbakkerij was het altijd lang wachten, allee toch in kinderogen, alvorens de vrachtwagen geladen kon worden. Wanneer pa Beerse stenen moest halen mochten we altijd vrij rondlopen op het terrein van de fabriek. Het is daar dat ik geleerd heb hoe de stenen werden gevormd en heb er veel bewondering gekregen voor het harde labeur van deze mensen. Ze hadden een houten mal die gevuld werd met de grondstof, met een koord werd het overtollige er afgesneden. De mal werd omgedraaid en met een korte tik viel de gevormde brik uit de mal. Deze werd op een houten palet te drogen gezet alvorens in een oven gebakken te worden. Achter op het bedrijf mochten mijn broer en ik vrij spelen tot vaders vrachtwagen geladen was. Wanneer hij wit Lommelzand moest halen of naar het eternietbedrijf in Kapellen-op-den-Bos golfplaten, leien of venstertabletten moest halen mochten we niet uit de vrachtwagen komen. Dat was weer een nieuwe ervaring voor ons. We konden wel de bedrijvigheid van in de cabine zien. Er was één bedrijf waar we niet mee naar binnen mochten. Daar mochten we dan in het lokaaltje van de portier wachten tot de camion geladen was. Toch gingen we ook daarheen graag mee. Er was onderweg ook zoveel te zien en het was toen ook veel minder druk dan nu. Ik zie nog steeds voor me hoe vader de zakken van vijftig kilo  cement optilde, net alsof het en zak veertjes betrof, en zo op zijn vrachtwagen laadde. Eenmaal terug op de firma moesten eerst de bons op het bureel worden afgegeven alvorens de camion weerom met de hand gelost diende te worden. Pa moest ook regelmatig goederen naar klanten brengen die het een en ander waren komen kopen. Geld ontvangen moest hij omzeggens nooit omdat de mensen toen alles op voorhand betaalden. Regelmatig kreeg hij iets te drinken aangeboden of wat drinkgeld toegestopt. Zo ook zekere dag, pa had bij een klant een hele vracht moeten leveren en de vrouw des huizes presenteerde hem wat te drinken. Nu wil het toeval dat het hoogzomer én heet was. Pa accepteerde een biertje omdat het toch vlakbij de firma was en hij zijn laatste vracht voor die dag had gelost. Toen het biertje leeg was presenteerde de vrouw des huizes hem nog een biertje en hij had gezien dat de echtgenoot achter de rug van zijn vrouw heftig ja knikte, zodus dronk pa een tweede en een derde biertje alvorens terug naar de firma te rijden. Enkele dagen later is hij op de firma bezig een bestelling op zijn camion te laden wanneer de echtgenoot van enkele dagen voordien op de firma toekomt om een bijkomende bestelling te plaatsen. Wanneer deze op he bureel alles heeft afgehandeld, komt hij naar de plein waar vader zijn camion van het nodige voorzag om terug op weg te gaan. Hij spreekt vader aan en vertelt hem dat hij grote verbouwingen aan het uitvoeren is aan zijn huis. Als mijn vrouw je vraagt of je een biertje of een borrel wil moet je maar ja zeggen zei de arme man. Mijn vader heeft daar nog meerdere bestellingen moeten leveren maar probeerde dat telkens uit te stellen tot zijn laatste klant. Het was hem opgevallen dat de vrouw des huizes de sleutel van de kelderdeur in haar schortzak bewaarde. Telkens er iemand op bezoek kwam of iets kwam leveren en wat wilde drinken kreeg haar man ook wat, anders niet. Zij ontsloot de kelderdeur, haalde het benodigde en sloot de deur daarna weer. Er was dan ook werkelijk alles wat je maar denken kon. Mijn vader heeft daar nog meerdere leveringen moeten brengen maar ook de echtgenoot vaak gelukkig gemaakt. In die tijd waren er gelukkig nog geen alcoholcontroles. Hij had het voorval wel aan zijn werkgever verteld en die kende de gezinssituatie daar heel goed. Het was ook de werkgever die het ritschema opstelde en er dus voor zorgde dat vader op deze plek de laatste levering van de dag had. Alleen moest pa ervoor zorgen niet dronken achter het stuur van zijn camion te kruipen. Niet alleen zijn baas zou dit niet goedvinden, ook moeder was hier niet van gediend.

 

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Labeur.

  1. gemma1952 zegt:

    Leuk om een blik te werpen in het arbeidsleven van toentertijd.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s