Zwerfvuil.

Plots voel ik de frisse wind die door het open raam van de auto naar binnen waait. Dit gevoel verandert heel snel want ik vlieg door dat open raam en beland heel onzacht ergens in de berm van de weg. Bwa, het gras is nat en het ligt er vol viezigheid. Terwijl ik stilletjes mijn beklag maak over de onpersoonlijke manier waarop ik door het raam gekieperd werd, hoor ik alom gelach en gegiechel rondom mij. Zo waardig als maar kan probeer ik mij een klein beetje te fatsoeneren en kijk heimelijk om me heen.  Wat ik daar zie maakt me heel erg verdrietig.  Ik ben namelijk niet het enige blikje dat er met een gedeukt ego bijligt. Overal rondom mij zie ik blikjes, papiertjes die, al dan niet tot een hoopje verfrommeld werden en plastieken flesjes waarin een of andere frisdrank zijn thuis in heeft gehad. En ik die dacht de enige te zijn die dit onfortuinlijke lot moet ondergaan.

Wel, wel, wat een afgang. In de fabriek waar ik gemaakt en mooi bedrukt werd waren wij allemaal een mooi leven beschoren. Wij behoorden immers tot de soort die door menig verzamelaar zeer gegeerd werd. Alleen moesten wij dan het geluk hebben door de juiste mensen te worden gekocht. Ik kwam in een kleine winkel terecht waar mensen in alle gauwte nog wat kwamen kopen en de afbeelding was meer bij- dan hoofdzaak. Daar kocht een lieve dame mij voor haar jengelende kinderen. Ze hadden dorst en wilden persé een blikje. Toen ze waren ingestapt duurde het niet lang op ik werd kort en krachtig van mijn dekje beroofd. Zo ging ik van de ene hand naar de andere mond. Tot mijn inhoud volledig leeg was. Toen had niemand nog interesse voor de mooie prent waarmee ik bedrukt was. Met het gevolg dat ik door het open raam gekieperd werd. Nu lig ik hier in het natte gras zomaar vies te worden. Waarom kunnen mensen ons nu niet terug mee naar huis nemen en in de p.m.d-zak stoppen? Dan is er voor ons nog een toekomst weggelegd en het milieu word er ook door gespaard. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Ach ja, nu moet ik hier in het natte gras liggen en hopen dat er snel iemand mij vind zodat ik nog van een tweede of misschien met wat geluk nog een derde leven mag genieten.

 

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Zwerfvuil.

  1. En ze kunnen het niet laten, maar al te vaak gebeurt dit nog. Knap verhaal, heb het toch met veel plezier gelezen!

    Like

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je fijne reactie Christa. Het is toch niet zo veel gevraagd om je afval thuis weg te gooien, hetzij in de vuilniszak of bak ofwel te sorteren voor het recyclagepark. Kwestie van een beetje zelfrespect denk ik zo.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s