Een oudje Mijmert.

Eerst ben je klein, heb je nog geen tanden, bent omzeggens kaal en doe je het in je broek.

Je word groter, je bent eindelijk zindelijk en staat vaak met je mond vol tanden.

Studeren en maar heel veel  in je hersenen proberen te proppen.

Het leven lacht je toe, er word gedroomd en plannen worden gemaakt.

Welke plannen worden verwezenlijkt heb je niet altijd in de hand.

Je beklimt bergen en gaat soms door diepe dalen.

Maar telkens kom je er weer bovenop.

Voor je het weet ben je oud en kan je terugblikken

op een leven vol van dromen en plannen, al dan niet volbracht.

Je verliest je haar en ook je tanden moeten er aan geloven.

Herinneringen komen in meer of mindere mate opzetten.

Het verstand slaat al eens een steekje vallen.

Toch moet er tot op de laatste dag bijgeleerd worden.

Alles word immers computergestuurd.

Hierbij worden de minderbegaafde medemensen wel eens vergeten.

Waar blijft de eenvoud van het ouder worden?

Hebben al die slimmeriken ook al eens een chip uitgevonden

om ouderen nog mee te laten draaien in deze wereld?

We zullen maar eindigen met de woorden die wijlen Louis Neefs nog zong,

laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, de wereld moet nog een eeuwigheid mee.

 

Groetjes van de bomma.

 

 

 

 

?

 

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s