Honden en ander plezier.

Een aantal jaren geleden hadden mijn ouders de gewoonte om elk jaar een paar keer voor een aantal dagen te komen logeren. Onze dochter was toen gehuwd en dus was er een slaapkamer vrij. Wij hadden die omgevormd tot hobbykamer annex logeerkamer.

Wij wonen dicht bij het kanaal van Beverlo en gingen daar elke dag met onze hond een lange wandeling maken. Dat moest ik geen twee keer zeggen want moeder was de eerste om meestal alleen met onze hond erop uit te trekken.  Ze vertrok dan bij ons, stak de steenweg over en kwam zo recht op het kanaal uit waar ze linksaf sloeg en tot aan de eerste brug wandelde om daar rechtsomkeer te maken en terug te wandelen. Al bij al maakte ze met onze teckel toch een wandeling van een kleine acht kilometer. Iets wat zij, eens terug thuis nooit deed. Ik was heel verwonderd dat zij bij ons altijd dezelfde wandeling maakte tot ik haar op zekere dag voorstelde om samen te gaan wandelen. We zouden dan de brug over te steken om dan langs de andere kant van het kanaal terug te  komen. We konden dan zo, in de kom van het kanaal een terrasje meepikken alvorens terug te keren.

Moeder vond dit een leuk idee en ik kwam erachter waarom zij zo graag met de hond ging stappen. Thuis was het immers al node dat ze haar boodschappen moest gaan doen. De winkels waren nochtans vlakbij gelegen en ze klaagde vaak dat ze te ver moest om boodschappen.

We vertrokken dus samen met onze hond, Bengy, op wandeling. Toen we bijna aan de brug kwamen trok onze hond zijn leiband uit zo ver als maar kon. Moeder had er blijkbaar ook schik in dat de hond zo trok. Plots zag ik de reden van haar plezier.  Vlak achter de brug die wij moesten oversteken was een oude boerderij en daar liepen heel wat kippen vrij rond. Moeder had er haar plezier in om dan de hond achter de kippen te zien rennen. Ze lette er wel goed op dat hij ze toch niet te pakken kreeg maar ze jutte de hond wel op door telkens weer tegen hem te zeggen: pak de kippetjes. Haar grootste plezier was dan de kippen te zien uiteenstuiven terwijl de hond erachteraan ging.

De oude boerderij heeft een andere eigenaar gekregen en de kippen zijn ook verdwenen. Moeder is ondertussen een tweetal jaren geleden overleden en telkens ik de brug over moet denk ik nog steeds met een glimlach aan haar en hoe zij de hond aanspoorde om achter de kippen te gaan. Onze Bengy heeft enkele jaren geleden ook het tijdelijke voor het eeuwige geruild en nu kunnen ze samen in de hemel achter de kippen aangaan.

 

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Honden en ander plezier.

  1. Caroline zegt:

    Mooie herinnering om te koesteren, groetjes, clineke

    Like

    • Bomma zegt:

      Zeker weten dat wij die herinneringen koesteren. Moeder is sedert vorige maand 2 jaar geleden overleden en wij halen nog vaak herinneringen aan haar op. Knuffeltje, de bomma.

      Like

  2. Bomma zegt:

    Bedankt voor je fijne reactie. Heb een heel arsenaal herinneringen maar ze moeten mij juist te binnen vallen om deze met jullie te laten meegenieten.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s