Spijtige zaak.

Wij hebben zo een beetje de gewoonte van altijd naar dezelfde buurtwinkel te gaan. De gangen zijn daar voldoende breed, kwestie van overal gemakkelijk door te kunnen met mijn rolstoel. Het moet gezegd dat het personeel er ook altijd super vriendelijk en behulpzaam is. Vorige week deden wij ook onze reguliere boodschappen en naar gewoonte vroeg een van de verkoopsters hoe het met mij was. Het wilde lukken dat ze net aan haar korte pauze toe was. Ik merkte dat ze wat bedrukt keek en vroeg haar of ze toch niet ziek aan het worden was want ze zag een beetje pips zei ik er nog achteraan. Neen hoor was het antwoord maar ik ben op zeer korte tijd al twee vestjes, ze wees op haar werkjasje, kwijt geraakt en moet er telkens nieuwe bestellen wat ze hier op den duur ook niet fijn vinden. Kwijt geraakt, hoe doe je dit nu was mijn vraag. Wel zei ze, soms moet in de koeling werken en als ik daar weer buiten kom leg ik dat aan de kant zoals iedereen dat hier doet. Je mag er gegarandeerd zeker van zijn dat mijn vestje op een wip verdwenen is. Ja, naai er dan je naam op een lintje in, dan weet je toch zo dat het jou vestje is. Ach bomma, iedereen noemt me zo, dat knippen ze er uit en dan weet ik het ook niet hee. Ik bekeek haar even en had de oplossing voor haar verdwenen vestjes. Dat zal jou niet meer overkomen vertelde ik haar al lachend. Je weet dat ik veel borduur, dus ga ik voor jou je voornaam borduren en jij bevestigt die vooraan op je vestje. Niemand die het nog in zijn of haar hoofd haalt om je vestje te “lenen”.  Zelden heb ik iemand zo snel zien glimlachen. Zou je dat voor mij willen doen, vroeg ze? Ons ma heeft een naaimachine, die kan dat voor mij goed vast opstikken. Ik heb mijn belofte gehouden en heb haar naam op een lintje geborduurd. Deze week zal er iemand in onze buurtwinkel kunnen pronken met haar voornaam in sierlijk handschrift op haar vestje. Niemand die nog op de gedachte zal komen om het gepersonaliseerde vestje in beslag te nemen.

 

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

9 reacties op Spijtige zaak.

  1. marcelle coopmans zegt:

    prachtig (y)

    Like

  2. marcelle coopmans zegt:

    prachtig

    Like

  3. Caroline zegt:

    Je hebt een groot hart Nelly,
    Groetjes Caroline

    Like

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je lieve reactie Carolientje maar het is gewoon een gevolg van een strenge opvoeding. Het is maar normaal dat je voor anderen in de bres springt waar je kan.

      Like

  4. vaesencarla zegt:

    Wat een mooi gebaar van je! Tegenwoordig nemen ze van alles mee.Bij de zoon gewoon het volledige achterlicht eraf gehaald!!Het kost niet zoveel maar ik moest toch maar weer een ander halen en erop vast maken,hé!Hopelijk is dit eenmalig.

    Like

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je fijne reactie Carla, deed niet meer dan wat mijn hart me ingaf. Ik vind het zeer erg voor je zoon want nu zeker met het weer in de herfst en de winter in het vooruitzicht is een goed achterlicht toch een must. Je kan beter een ouderwets achterlicht gebruiken, daar blijven ze af want dat wil niemand meer.

      Like

  5. Marlies zegt:

    Was eigenlijk niet verbaasd met wat je voor haar gedaan hebt, dit ben jij ten voeten uit 😊

    Like

  6. Bomma zegt:

    Jij kent me ondertussen al wel beter dan wie dan ook hee. Zou het voor ieder die nood heeft doen. Groetjes aan je wederhelftje.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s