Sinterklaas.

De sint is weer in het land en we zullen het wel weer geweten hebben. Een paar enkelingen moeten het kinderplezier weer vergallen door er een drama van te maken dat de pieten zwart gemaakt zijn. Wanneer zij hun geschiedenis wat beter hadden geleerd zouden zij weten dat dit in geen enkel geval zwarte slaven waren die voor deze goedheilige man moesten werken.

Ik herinner mij nog als de dag van gisteren mijn kindertijd en de periode voor sinterklaas was voor ons, mijn drie jaar jongere broer en mezelf, altijd een periode om naar uit te kijken. We hadden het thuis, mede door de ziekte van mijn broer en de daaraan verbonden dure medicatie die door het ziekenfonds niet werd terugbetaald, niet breed. Alleen met sinterklaas was het altijd feest. Het was de enige keer in het jaar dat we, net als onze klasgenootjes, wat extra kregen. Des te begrijpelijker dat er reikhalzend werd naar uitgekeken. Van het ogenblik dat sinterklaas zijn intrede in het land had gedaan en de sinterklaasboekjes de brievenbussen bevolkten was het elke dag volop een plezier om sint liedjes te zingen. Wij zongen ze dan zowel in het Nederlands als in de taal van Molière. De voordeuren waren in die jaren ook nog niet voorzien van sloten waarbij je een sleutel nodig had om ze van buiten uit te kunnen openen.

Na een paar dagen liedjes zingen werd er ’s avonds rond de zessen plotseling heel luid op de voordeur gebonsd. Oei, het was een verschieten en wij werden duidelijk heel stillekes. Plots ging de voordeur op een kier open en een zwarte gehandschoende hand gooide een paar keer een handvol met nic-nac koekjes en guimauve lieve vrouwtjes in de gang. Soms zat er al eens een mandarijntje tussen en zo vlug als maar kon was de voordeur weer dicht. Dan waren wij niet meer te houden en vlogen de gang in om het lekkers te mogen oprapen. Dit gebeurde zo elke dag, gedurende een tweetal weken voor de grote dag. Op zaterdag mochten we dan in het plaatselijk grootwarenhuis tot bij de sint komen.

DSC00195  Hij vroeg dan altijd wat wij graag wilden hebben en beloofde telkens dat hij zou proberen om onze wensen te vervullen. Wanneer de obligate foto was gemaakt kwamen er altijd een paar pieten die zich zo een beetje op de achtergrond hielden, tevoorschijn. De ene gaf dan een klein zakje met lekkers aan ieder kind en de andere leidde je terug naar de ouders die langs de kant stonden te wachten. Soms kwam er al eens een piet met zijn roe om de ene of andere al wat oudere lummel achterna te zitten. Het was altijd een leuke periode.

Wanneer ik al eens durfde vragen waarom die pieten zo zwart zagen kreeg ik het eenvoudige antwoord dat dit kwam doordat de pieten in de schouw kropen om alle geschenkjes aan de kindjes te bezorgen. Zij zaten allemaal onder de roetvegen. Daar ons moeder niet van de gemakkelijkste was geloofde je gewoon wat ze vertelde en haalde je het niet in het hoofd om meer vragen te stellen.

Tot op zekere dag, ik moet een jaar of zes geweest zijn en onze ouders hadden sinterklaasinkopen gedaan. Wij moesten dan altijd een paar uur naar de grootouders, die aan de overkant van de straat woonden, zodat wij niets zouden zien. Die avond was ik ongelukkiger wijze getuige van een serieuze discussie tussen mijn ouders die net alle speelgoed op hun slaapkamer aan het verstoppen waren. Ik wist niet wat er gaande was en toen heeft moeder me de waarheid verteld. Ik was toch al groot genoeg om het te weten maar moest beloven niets aan mijn broertje te vertellen. Anders zou ik ook niets meer krijgen. Het leuke was er natuurlijk af. Alleen heeft het nog vele jaren geduurd vooraleer ik te weten gekomen ben wie er dan ‘avonds telkens op de deur kwam bonken en dat snoepgoed binnen gooide.

Nu wonen wij vlak aan het kanaal en elk jaar opnieuw vind ik het fijn als de kinderen mij komen vertellen dat sinterklaas met de boot is toegekomen. Dan denk ik stillekes dat kinderen nog een klein beetje van hun kindertijd moeten kunnen genieten. Het is immers allemaal veel te vlug voorbij.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Sinterklaas.

  1. gemma1952 zegt:

    Hier In Nederland is het net zo erg. Het kinderfeest wordt steeds verpest door een stel malloten. Er is geen gein meer aan. Gelukkig vieren wij het binnenshuis en die raddraaiers kunnen van mij de pot op. En als het gesteggel steeds terugkomt op de televisie dan zet ik de zender uit, want ik erger mij er groen en geel aan. Fijne en gezellige dagen alvast gewenst Nelly.

    Geliked door 1 persoon

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je fijne reactie Gemma. Onze oudste kleinzoon is bijna 17 en bij hem op school zeggen ze allemaal( degenen die het weten) dat ze de kinderen hun pret en tradities moeten laten. Toen de sint hier in de kanaalkom aanmeerde waren er 800! kindjes die hem hebben begroet en een kleinigheid kregen. Wat is er mooier dan een gelukkig en dankbaar kind te zien? Er is al genoeg miserie in de wereld. Groetjes en ook voor jullie fijne dagen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s