Chronisch pijnpatiënt.

Het begon allemaal met rugklachten. De huisarts die mij reeds een aantal jaren voor alledaagse kwaaltjes behandelde verwees mij voor een tweede opinie door naar een neurochirurg want deze pijn was niet normaal. De neurochirurg liet allerlei onderzoeken uitvoeren en bij het zien van de scan zag hij dadelijk dat de situatie vrij ernstig was. Het verdikt was dan ook niet om te lachen want er werd een viervoudige hernia in de onderrug vastgesteld. Op goed twee jaar tijd werden drie van de vier hernia’s met vrij goed gevolg geopereerd. Tot zeven maanden na de laatste operatie iets werd opgemerkt dat mijn hele leven overhoop zette. Ik moest onder het mes voor een totale linker knieprothese. Niets wereldschokkends zou een mens zo denken. Een routineklus voor de orthopedisch chirurg en een tweetal weken later mocht ik naar huis. Er was een verwijsbrief voor de kinesist meegegeven en die zou de eerstvolgende dag met de nodige behandelingen kunnen starten. Ik had vooraf al informatie ingewonnen en had geluk. Vlakbij, in onze buurt was een goede kinesistenpraktijk gevestigd. Er werd afgesproken dat de kinesist een aantal dagen aan huis kwam en dat ik nadien bij hun in de praktijk mijn behandeling zou verder zetten. Ik vergeet nooit die eerste behandeling die ik kreeg. Ze werd al beëindigd nog voor deze goed en wel begonnen was. Ik brulde het uit van de pijn. De kinesist zag ook dat er iets niet in orde was en verwittigde onmiddellijk onze huisarts. Door zijn toedoen kwam ik nog dezelfde dag op de spoedafdeling van het ziekenhuis terecht. Er volgden weer een hele reeks onderzoeken om de oorzaak van de pijn te vinden. Blijkt dat er om een onbekende reden een bacterie in het merg van mijn bekken is terecht gekomen. Waarschijnlijk was dit het gevolg van een slecht ontsmette injectienaald. Natuurlijk was geen specialist die me dat op papier durfde te zetten. Ach ja, het veranderde toch niets aan mijn situatie. Ik was door de onbedwingbare honger van die bacterie een volgende operatie rijker. De minuscule beestjes hadden de kop en een stuk van de kom van mijn linker heup weggevreten en hadden al opmars gemaakt naar mijn rechter heup en knie. Ik kreeg onmiddellijk een cement spacer gevuld met antibiotica en een opname van vijf weken ziekenhuis. Om het kort te maken volgde er om de drie maanden een nieuwe operatie. Na het vervangen van de linker heupprothese was de rechterkant aan de beurt. Gevolg, linker been een serieus stuk korter en chronisch pijnpatiënt. Mensen die mij hier zien zitten kunnen niet geloven dat ik zo veel afzie want het staat niet op mijn voorhoofd geschreven. Ondertussen zijn we reeds elf pijnlijke jaren en ontelbare kinebehandelingen verder. Het ergste is dat er aan de pijn niets meer te doen blijkt. Zelfs met zware pijnbestrijders zijn er dagen dat ik amper een paar uurtjes kunnen slapen heb. Geen mens die dit kan blijven volhouden. Ik bewonder mijn echtgenoot dat hij mij na al die jaren nog steeds met de beste zorgen tracht te omringen. Hij word er ook niet jonger op maar probeert het voor mij toch nog zo aangenaam mogelijk te maken. Dit is wat men in goede en minder goede tijden bedoelt wanneer mensen hun huwelijksgeloften afleggen.

 

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Chronisch pijnpatiënt.

  1. Oh Nelly toch! Wat een lijdensweg heb jij al afgelegd en dit door toedoen van een medische fout. bewonder jou enorm, is niet te geloven dat je toch nog steeds en bijna altijd zo opgewekt bent. Wat zou ik je graag helpen maar kan dit natuurlijk niet. Heel veel liefs en een warme knuffel voor jou en je lieve man die, zoals je zelf zegt, steeds voor jou klaar staat! Lieve groetjes, Christa**

    Like

    • Bomma zegt:

      Bedankt voor je lieve woorden Christa, weet je ik kan evengoed opgewekt door het leven proberen te gaan als gelijk een oude zaag. Dat verandert ook niets hee. We proberen het maar langs de zonnigste kant te nemen, ook al is het niet altijd even eenvoudig. Moeilijk gaat ook hee. Zelfs een kip die gaat en die haar knieën staan aan de achterkant. Warme knuffel.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s