Digitalisering.

We leven in een tijdperk dat alles digitaal gaat. Het ene is pas op de markt of er is reeds een beter of zwaarder toestel of programma. Er word  ook zo maar verondersteld dat iedereen met al deze apparatuur overweg kan. Niets is minder waar. Digitalisering is voor veel mensen die niet mee kunnen niet van niet willen maar wel van gewoon niet kunnen. Dat word door mensen met wat betere hersenen vaak op onbegrip onthaald. Voor vele mensen met een beperking is het vaak een groot nadeel. Neem nu om te beginnen gewoon je bankkantoor. Je kon er dag en jaar aan het loket terecht om geld te deponeren of op te halen, je betalingen af te geven, inlichtingen te vragen of bepaalde meer persoonlijke dingen te regelen. Dat kan van de ene dag op de andere plots niet meer. Jonge mensen groeien hier mee op maar oudere mensen en mensen met een beperking gaan hier niet zo snel meer in om. Zij zijn dan in de eerste plaats de dupe. Er is een hele overgangsperiode geweest waarbij een min of meer behulpzame loketbediende van achter dat loket vandaan kwam om deze mensen op die schermpjes verder te begeleiden. Wanneer dat na een tijdje nog niet lukt en je vraagt hulp worden deze mensen vaak scheef bekeken en/of durven ze de vraag stellen van kan je het nu nog niet? Soms durft een enkeling ook zeggen dat deze mensen dan maar iemand moeten vragen om hun bancaire afhandelingen te verrichten. In wat voor een tijd leven we? Deze mensen voelen zich minderwaardig. Dan mogen we nog niet spreken over het probleem als de techniek het voor deze leek, om onbegrijpelijke redenen eens niet blijkt te doen. Denk maar eens aan het idee dat je voor je wekelijkse boodschappen met een overvolle kar aan de kassa staat en de pinautomaat het niet doet. Wie heeft er in dit digitale tijdperk nog veel cash geld op zak? Jij krijgt je winkelwaar niet mee en het warenhuis lijd een gigantisch verlies.

Ik heb een echtgenoot die nooit van de dommen is geweest wanneer het gaat om iets met zijn twee handen te realiseren. Hij kreeg, met of zonder hulp, bijna alles gemaakt. Toen ik, bij gelegenheid, hem een jaar of vier geleden een laptop aanschafte was dit voor ons het begin van een verbeten strijd. Telkens weer opnieuw moeten we hem hetzelfde weer uitleggen want hij krijgt het niet gepresteerd om te onthouden hoe hij met dat ding moet omgaan. Nu hebben we voor hem een aantal sites in zijn favorieten geplaatst zodat hij maar moet aanklikken. Soms lachen we ermee als hij zijn laptop opent en zeggen we dat bompa nog eens plaatjes gaat kijken. In mijn binnenste vind ik het verschrikkelijk. Vroeger kocht ik elke week de papieren versie en kon hij daar vlot mee overweg. Nu heeft hij voor elk probleempje hulp nodig, wat hij vreselijk vind. Het is net of hij kan niet meer zelfstandig functioneren en dat voor een mens van pakweg halfweg de zestig. Opschrijven is geen optie want dan begrijpt hij niet meer wat hij heeft genoteerd omdat alles zo snel verandert. Hij is niet alleen met dit probleem. Zal het zeggen zoals hij het eens tegen mij vertelde. Ik voel me net als een klein kind dat niet weet wat er rondom zich afspeelt. Is dat de toekomst? Geef mij dan maar een stukje van onze periode voor het digitale tijdperk zijn intrede deed. Moet toch mogeliojk zijn.

 

Groetjes van de bomma.

 

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s