Doe het maar eens na.

Het was zeggen en schrijven 31 augustus 2009. Een klein, bedeesd achtjarig ventje stapte met zijn splinternieuwe boekentasje en wat hoognodige kleding in de auto van zijn bompa om er een heel nieuwe, misschien onzekere toekomst tegemoet te gaan. Er was heel wat onenigheid tussen zijn ouders voorafgegaan. Het hoe en waarom, dat is een zaak tussen twee volwassen mensen die niet meer samen door dezelfde deur konden. Zijn twee jaar jongere zwaar gehandicapte broertje werd door middel van crisisopvang in een aangepaste instelling opgevangen. Deze opvang is inmiddels permanent en zal zonder onverwachte wendingen ook zo blijven. Alleen de toekomst van het oudste broertje bleef onzeker….

Het was misschien een geluk bij een ongeluk dat bompa, wegens reorganisatie van het bedrijf, enkele maanden voordien zijn ontslag had gekregen. Hij zorgde ondertussen vol liefde en toewijding voor zijn zwaar gehandicapte echtgenote. Die sliep, in afwachting van de plaatsing van een traplift, beneden op een ziekenhuisbed. De logeerkamer die al geruime tijd niet meer werd gebruikt, zou oorspronkelijk dienst doen als hobbykamer voor de bomma. Daar was , door haar onverwachte ziekte, tot dan niets van in huis gekomen en was ondertussen omgetoverd tot rommelkamer. Toen onverwacht dat dringende telefoontje kwam om het kleine ventje een tijdelijke thuis te geven hebben geen van beiden ook maar één seconde getwijfeld. Bompa sprong in zijn auto en niet veel later was dat kleine, frêle ventje, dat bovendien leed aan een autismespectrumstoornis, opgenomen in het liefdevolle gezin van zijn grootouders.

Doordat bomma nog beneden sliep en de logeerkamer niet in orde was mocht het ventje enkele dagen, zich veilig voelen in het grote bed van de bompa. Ondertussen werd er, mede door de extra inspanning van een lieve gezinshulp, hard gewerkt om van de rommelkamer een frisse jongenskamer te maken. Twee weken later was de lang verwachte traplift geïnstalleerd, de bomma kon weer in haar vertrouwde bed en het ventje kreeg zijn eigen grote bed. Om hem niet eenzaam te laten zijn kreeg hij een reuze grote beer naast zich en ook al zijn knuffels die mee waren verhuisd mochten ook niet ontbreken. Het getouwtrek om het hoederecht begon serieuze vormen aan te nemen. Waar bomma en bompa geen weet van hadden was dat er, door een anonieme klacht, reeds toezicht van de bijzondere jeugdzorg aan te pas kwam. Geen van beide ouders was indertijd in staat om voor hun kinderen te zorgen. Beiden wilden het hoederecht, gewoon om de voordelen maar de zorgen moesten anderen maar oplossen. Na een viertal maanden kwam de vrederechter er aan te pas. Die vroeg, alvorens een definitief oordeel te vellen aan het ventje bij wie hij eigenlijk wilde wonen. Wel zei dat manneke toen, als ik mag kiezen wil ik het liefst bij mijn bomma en bompa blijven wonen. De vrederechter was een dame met grote levenswijsheid en oordeelde dat het kind van zondagavond tot zaterdagochtend bij zijn grootouders mocht verblijven en om het weekend van zaterdagochtend tot zondagavond bij papa of mama en ook de vakantieregeling werd getroffen. ook had de vrederechter een regeling getroffen betreffende de kinderbijslag en een bijkomende vergoeding die elk van beide ouders maandelijks dienden te betalen. De bijkomende vergoeding bedroeg toen voor elk € 75 en is door de grootouders nooit opgeëist. De papa heeft zelfs de eerste vijf jaar de kinderbijslag mogen houden omdat hij diep in de financiële problemen zat.

Zeer lang heeft deze regeling niet stand gehouden. Wanneer het manneke bij de papa verbleef had die niet eens de moeite gedaan om voor brood en beleg te zorgen, wat het minste was dat hij toch wel diende in huis te halen. Elke ochtend nam hij zijn zoontje bij de hand en liep bij de ene of andere bakker langs om een koffiekoek en voor de rest van de dag werd er niet veel gegeten. Dus gaf de bomma, telkens haar kleinzoon bij de papa ging logeren voldoende te eten mee zodat ze zeker was dat hij in het weekend niets te kort kwam. Op zekere dag stelde de papa de vraag of zijn zoontje ook in de weekends die hem waren toegewezen bij ons kon blijven omdat hij de zorg niet alleen aankon. De bomma en bompa beschikten over een buitenverblijfje waar ze elk weekend gebruik van maakten maar door de omstandigheden op een laag pitje hadden gezet. Het ventje kon met zijn geluk geen blijf toen hij van zijn papa toelating kreeg om mee te gaan. De weekends dat hij naar zijn mama ging bleef de gewone regeling van kracht. Tot op zekere dag, de ware reden is nog steeds niet uitgekomen, het ventje niet mee naar de mama wilde. Sedertdien is ze hem niet meer komen halen. Bomma en bompa kregen op geregelde tijdstippen bezoek van de consulente van bijzondere jeugdzorg en op haar verzoek werd de tijdelijke regeling een definitieve. Ze had het gezin degelijk geobserveerd en meerdere goede gesprekken gevoerd toen ze vertelde dat ze alles wel van op afstand in het oog hield. Mochten er eventuele problemen opduiken die het voor bomma en bompa te moeilijk of onmogelijk maakten om het ventje verder op te voeden mochten ze altijd contact met haar opnemen. Dit is in afgelopen jaren nooit nodig gebleken. Het contact met de moeder was reeds van bij aanvang verbroken maar met de vader bleef het, bij wijlen moeilijke contact behouden. Dit in het belang van het ventje. Bomma en bompa hadden een extra laptop en gsm aangeschaft en gezorgd dat er voldoende briefpapier, omslagen en postzegels ter beschikking waren. Zo kon het kind altijd contact houden met beide ouders en omgekeerd.

Voor het gemak in dit verhaal ga ik jullie onthullen dat, zoals jullie al wel kunnen vermoeden wij die bomma en bompa zijn en dat kleine, frêle ventje onze oudste kleinzoon Jo is.

Jo ging gewoon terug naar school waar hij voordien ook ging, schoolfoto’s werden extra bijgemaakt en meegegeven als Jo naar zijn mama ging en ze kon zonder problemen steeds zijn schoolresultaten op eenvoudige vraag bekomen. Daar heeft ze nooit gebruik van gemaakt. Wij onderhielden de oudercontacten met de school en aanvankelijk ging ook zijn papa mee. Op zekere dag was hij te moe om mee te gaan en hebben wij afgesproken dat wij hem op de hoogte hielden. Op zekere dag had ik een afspraak die reeds meerdere maanden vastlag het ziekenhuis en hadden we de papa gevraagd om naar de ouderavond te gaan. De volgende dag kregen wij tot onze grote teleurstelling te horen dat de papa geen zin had gehad en gewoon niet op de afspraak was verschenen. Dit is het begin van een moeilijke periode geworden.

Op school gingen de kinderen elk jaar een aantal keer zwemmen en kregen ze ook zwemles. Jo had geweldig last van hoogtevrees en was met geen stokken in het water te krijgen. Wij waren op verzoek van zijn leerkracht al elke keer mee naar het zwembad geweest met de bedoeling dat hij dan misschien wel het water in ging. Niets gekort, tot op zekere dag Fons, de zwemleraar hem toch in het water had gekregen en gehouden. Met behulp van Fons en meerdere private zwemlessen heeft hij de kunst van het zwemmen toch onder de knie gekregen. Het enige dat we zijn vader vroegen was wekelijks een half uurtje vrije tijd om met zijn zoon te gaan zwemmen. Dit heeft hij met grote tegenzin een tijdje volgehouden. Op zekere dag was er een onbenullig meningsverschil en Jo heeft zijn vader dik anderhalf jaar niet meer gezien. Het is toen dat ik het been heb stijf gehouden en de kinderbijslag voor Jo, evenals de studiebeurs heb gevraagd, Bij het overlijden van mijn moeder heeft zijn papa terug contact opgenomen en is er weer enige toenadering tussen vader en zoon geweest. Wij hebben toen serieus moeten aandringen opdat hij weer samen met Jo kwam zwemmen. Dit is tot op heden beperkt tot elke week een half uurtje zwemmen. Meer kan er nog steeds niet af.

Op school deed Jo goed zijn best. Hij had en heeft nog steeds heel veel moeite met wiskunde en dingen onthouden wanneer hij voor een toets of examen heeft moeten studeren. Kinderen met autisme zien alles zwart-wit en nemen dan ook alles zeer ernstig op. De papa van Jo had al die tijd tegen zijn zoon bezig geweest dat zij, mannen, altijd alleen bleven en aan vrouwen geen behoefte hadden. Er kwam geen vrouw meer in huis. Op zekere dag valt heel het geloof van Jo voor zijn papa in duigen want die laatste heeft terug een vriendin. Regelmatig gebeurt het dat Jo alleen mag gaan zwemmen want zijn papa heeft geen tijd voor hem. Wat wij altijd vreesden werd waarheid. Jo verloor voor een stuk zijn vertrouwen in de mensen die het dichtste bij hem stonden. Zijn papa had dat vertrouwen immers beschaamd. Naderhand maakte Jo kennis met Christien, de nieuwe vriendin van zijn papa. Zij wist het vertrouwen tussen vader en zoon gedeeltelijk te herstellen, zo dachten wij. Op het eerste zicht ging alles blijkbaar goed. Alleen stonden wij er niet bij stil dat Jo een binnenvetter is en het hart niet op de tong draagt.

Jo had ondertussen met moeite het tweede jaar humane achter de rug en mocht naar het derde jaar overgaan. Daar merkten wij dat het moeilijker ging. Niemand die er bij stilstond wat er in het hoofd van dat kind omging. Hij wist en weet nog steeds dat, wanneer hij ergens mee zit of gewoon nood heeft aan een babbel, hij ten alle tijde bij een van ons terechtkon en kan. Dat gebeurt ook wel maar Jo probeert ook wel heel wat dingen op zijn eigenste manier te verwerken en dat maakt dat het steeds moeilijker ging op school. Na het derde jaar humane wetenschappen stapte hij dit schooljaar dan ook over naar de richting technische wetenschappen en mocht hij vorig jaar voor het eerst vakantiewerk doen. Dat laatste verliep tot ieders tevredenheid vrij goed en Jo verdiende een mooie spaarcent. Daar zijn strubbelingen ontstaan tussen vader en zoon. De eerste dacht dat zijn zoon hem een gedeelte van zijn loon ging afgeven omdat hij ervoor gezorgd had dat hij bij hem in het bedrijf kon werken. Wij stonden er op dat Jo het grootste gedeelte van zijn verdiende loon op zijn spaarrekening zette. Hij heeft uiteindelijk alles gespaard want hij komt met het zakgeld dat hij maandelijks van ons krijgt ruimschoots toe. Sedertdien heeft zijn vader geen contact met ons meer gehad. Wanneer hij Jo komt oppikken voor het wekelijkse halfuurtje zwemmen draait hij zij hoofd naar de andere kant om toch maar niet te moeten groeten. Ook van de vriendin was er plots geen nieuws of reactie meer.

Op school liep het toch niet zo goed als verhoopt. De richting bevatte vrij veel wiskunde en Jo kreeg het zwaarder en zwaarder. In overleg met de schol, het c.l.b en de gon-begeleidster hebben wij ondertussen besloten Jo volgend jaar naar de richting zorg te laten overstappen. Hij zal hiervoor trouwens ook naar het bijzonder onderwijs gaan. De papa van Jo heeft zijn ongenoegen niet onder stoelen of banken gestoken.

In april dit jaar is de papa van Jo met zijn Christien in het huwelijk getreden. Wij vonden het niet opportuun om daar bij aanwezig te zijn en hebben dan ook beleefd maar kordaat bedankt voor de uitnodiging. Jo daarentegen is mogen gaan. Wij hebben hem speciaal voor die dag een pak gekocht en hem volledig in het nieuw gestoken. Hij ging tenslotte uit respect voor zijn vader naar diens bruiloft. Daar was ook de volledige ploeg collega’s aanwezig waar zijn vader mee samenwerkt. Die waren allen heel blij Jo weer te zien en vroegen of hij deze zomer terug zou komen om vakantiewerk te doen. Jo keek er al naar uit. Eind vorige week heb ik dan een bericht naar zijn vader gestuurd om te vragen of hij vandaag of morgen met Jo naar het interimkantoor kon rijden om zijn nieuw arbeidscontract te tekenen. Er kwam geen reactie. Ondertussen had ik ook een bericht gestuurd naar Christien om te vragen of zij eens achter haar echtgenoot zijn vodden wilde zitten om twee borduurwerken mee te geven die ik voor Jo had gemaakt toen die nog klein was. Had dit ook voor zijn broer gedaan en die heeft zijn handwerken in de instelling op zijn kamer hangen. Dus wilde Jo de zijn ook graag hebben en hij had er zijn vader al meermaals naar gevraagd. Telkens kwam er een of andere uitleg die nergens op trok en ondertussen heeft hij ze nog niet. Ook hierop kwam geen reactie. Wat Jo nu het ergst van al heeft gekwetst, is dat zijn vader het lef niet heeft gehad om hem persoonlijk te vertellen dat hij geen vakantiejob heeft. Dit om de eenvoudige reden dat zijn vader vorig jaar niet heeft kunnen profiteren van zijn eigen zoon. De relatie tussen beiden is op het ogenblik ook tot ver onder het nulpunt gedaald. Wij hopen uit de grond van ons hart dat Jo toch nog ergens een fijne vakantiejob kan vinden.

Jo is geen klein, frêle ventje meer maar met zijn zeventien jaar ondertussen opgeschoten tot een boom van een kerel. Stilaan een jong volwassen mens die leert zijn eigen conclusies te trekken. Wij kunnen hem niet blijven beschermen tegen alle onrecht dat hem word aangedaan en nu leert hij om sterker te worden zodat hij in de toekomst beter gewapend is tegen zulke praktijken. Zijn vader denkt nog al te vaak dat Jo nog een klein kind is dat je allerlei fabeltjes kan wijsmaken maar dit kan zich eerder vroeg dan laat wel eens tegen hem gaan keren.

Nu krijg ik de zwarte piet toebedeeld omdat ik het hart op de tong heb maar ik weet dat mijn schat en ik altijd het beste met onze kleinzoon hebben voorgehad en nog steeds. Ik wil in de eerste plaats aan iedereen maar één vraag stellen. Oordeel niet als je het hele verhaal niet langs beide kanten hebt gehoord.

 

Groetjes van de bomma.

 

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s