Ons digitale tijdperk, noodzakelijk kwaad of zegen?

Toen ik een tiener en later jongvolwassen werd heb ik er nooit bij stilgestaan dat ik eens tot de gehandicaptengroep zou gerekend worden en voor hulp op anderen zou aangewezen zijn. Het werd ons thuis met de paplepel ingegeven dat je voor je medemens in nood altijd klaarstond. Er bestonden toen immers nog geen p.w.a. diensten of van dienstencheques bedrijven was nog minder sprake. Toen was er nog een hechte gemeenschap waar er sociale controle als normaal beschouwd werd. Iedereen kende iedereen. Misschien dat het feit meespeelde dat er toen ook nog geen sprake was van gsm, I-phone of smartphone. De buren wisten gewoon dat, wanneer je een paar dagen niet gezien was, er iets niet in de haak zat en kwamen dan met de ene of andere smoes wel even langs. Wanneer je dan ziek was kreeg je gewoonlijk de nodige hulp tot je weer op de been was en je plan kon trekken. De wijkagent was toen gewoon de garde en alomtegenwoordig in het straatbeeld. Je loon kreeg je gewoon in de hand uitbetaald en werd thuis bewaard. Telefoneren deed je in een oude rode telefooncel op de hoek van de straat want alleen enkele vooraanstaanden hadden een telefoonaansluiting. Zo ook een auto, bijna iedereen ging te voet of verplaatste zich met de fiets of het openbaar vervoer. Een uitstap met de trein was een ware belevenis. Tegenwoordig staan we dagelijks uren in de file, kennen we onze buren niet meer en communiceren we meer en meer via het digitale netwerk. Wanneer je een geschil hebt met je buren kan je de garde of wijkagent zoals het tegenwoordig zo mooi heet, niet meer aanspreken. Je dient eerst een afspraak te maken. Zo ook wanneer je ziek word, je kan niet meer op het spreekuur naar de dokter zonder afspraak. Toegegeven, vroeger verloren de mensen geruime tijd wanneer ze naar de dokter, de ziekenkas, vakbond enz. moesten. Ze zaten soms langere tijd in de wachtzaal dan ze eigenlijk binnen waren maar er was sociaal contact. Nu moet je oppassen of je ligt dagen en soms weken dood in je bed alvorens je gemist word. Zo ging ik deze ochtend naar de markt en heb daar mijn vaste kraampjes waar ik aankopen doe. Bij de laatste weet ik dat het steeds uitloopt, daarom hou ik deze ook bewust als laatste. Het is een snoepkraam en de eigenaar woonde vroeger in hetzelfde dorp als mijn schat. Daar ik niet meer zo vaak op de markt kom hebben wij altijd veel te vertellen en op een gegeven moment zei de koekenman, zo noemt onze kleinzoon hem, dat hij gisteren naar een gebedswake geweest was van een klant die bijna 92 was. De dame in kwestie was altijd heel sociaal geweest en woonde de laatste paar jaar in het rusthuis waar zij tot op het laatst nog mee de activiteiten hielp samenstellen. Hij kwam er een leeftijdsgenoot tegen en geraakte aan de praat.  Het gesprek kwam erop dat er van deze generatie niet zo veel mensen meer leven en onze generatie stilaan in zicht komt. Wanneer wij op deze leeftijd naar het rusthuis verhuizen zullen er veel heel eenzame mensen zijn vertelde de koekenman. Iedereen leeft tegenwoordig toch met zijn digitale agenda en wie kent er nu nog zijn buren? Mijn antwoord deed hem danig in lachen uitbarsten dat vele marktgangers ons nieuwsgierig bekeken. Ja jong, zei ik toen, wij zijn van dezelfde generatie. Dus gaan wij ongeveer gelijk naar het rusthuis en onze bebber staat nu nog niet stil, zullen wij dan daar ook maar samen verder tetteren zeker. Dan zijn er toch al twee eenzamen minder. Bij thuiskomst had ik weer het een en ander aan mijn schat te vertellen. Eenzaam zal ik vooreerst nog niet worden.

Toch verlang ik soms naar de goede, oude tijd, zonder alles te idealiseren. Er waren toen ook nadelen aan verbonden maar alles verliep gemoedelijker. Er was veel minder stress. De mensen werkten toen zeker zo hard als nu maar de werkdruk was niet zo hoog als nu. Mensen waren veel sneller tevreden en zouden dat weer moeten leren.

Groetjes van de bomma.

 

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Ons digitale tijdperk, noodzakelijk kwaad of zegen?

  1. Christa Hesemans zegt:

    Maar al te waar wat je hier allemaal neerschrijft Bomma! het ging er vroeger zeker gemoedelijker aan toe en we hadden tijd voor elkaar! Nu komen we tijd te kort! Nog een hele fijne dag vandaag. Want heb no zoooooveel te doen! GRAPJE! Christa**

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s