Een beetje respect.

Het was de laatste ochtend van het jaar. Ik ging nog even een boodschap doen en een bestelling bij de slager ophalen. Wat ik bij de laatste hoorde en zag was onvoorstelbaar. Een man komt de slagerswinkel binnen met een doos in de hand. Hij passeert de wachtende klanten en zonder zich om de andere klanten te bekommeren spreekt de man de slager aan. Ik heb een verkeerde doos meegekregen. Daar staat trouwens bestelnummer 139 op en ik heb het nummer 327. De slager neemt de bewuste doos over en kijkt er even in. Ja zegt de man, ik had voor zes personen fondue besteld en dit is geen fondue. Met het idee in het achterhoofd dat de man zijn bestelling nog in zijn auto op de parking had vraagt de slager om ook de andere doos even te geven zodat hij kan zien wat er verkeerd is gegaan. Die staat thuis zegt de man. Ik wil je wel een andere fondueschotel bijmaken, dan kan je die straks komen halen. Wat denk jij wel, ik kom thuis van de nachtpost en wil nu wel gaan slapen. Ja meneer maar weet u wat, geef mij uw adres en ik breng u straks uw fondueschotel. Dan moet ik alweer opstaan en ik moet kunnen slapen. Ja meneer, het enige dat ik dan nog kan doen is mijn werk even aan de kant laten en uw schotel nu proberen klaar te maken maar dan zal u een half uur moeten wachten. Meer kan ik op het ogenblik ook niet voor u doen. Ja, dan zal het wel moeten zeker, ik zal dan wel een half uur wachten. De slager trekt naar achter en zet zich weer aan het werk. De bewuste man gaat al mompelend naar buiten om enkele minuten later weer binnen te komen en zich op een stoel neer te vlijen. Er stonden verschillende klanten in de winkel en allemaal waren ze verbijsterd over de manier waarop deze klant zich kwam beklagen. Op zulke dagen is het overal erg druk. Mensen hebben geen geduld meer en vergeten dat het nog steeds mensen en geen dieren zijn die er mee voor zorgen dat hun feest goed verloopt. Een klein beetje respect zou in deze niet misstaan.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s