Marktje.

Enkele jaren geleden was de markt van Leopoldsburg de vierde grootste markt van ons land. Je kon en kan er elke zaterdag voormiddag terecht voor allerhande aankopen. Van groenten en fruit over potten en pannen, van standwerkers naar de kaasboer of viskraam. Ook planten en bloemen mogen er niet ontbreken en waar vele kleintjes naar uitkijken is het snoepkraam. Dames snuisteren dan weer graag tussen kleding. je vind deze laatste in alle merken en kwaliteiten. Door omstandigheden als pensionering of stopzetting van de zaak is de markt haar vierde plek op de lijst kwijtgespeeld en ergens in lagere regionen beland. Niettemin is het nog steeds een hele leuke markt. Ik ga er nog op geregelde tijden naartoe om boodschappen te doen. Er gaat immers niets boven aankopen te kunnen doen op de markt. Alleen al de sfeer verheft een bezoek aan de plaatselijke markt tot iets speciaals. De meeste marktkramers kennen hun klanten en weten dus wel goed waar ze de mensen mee kunnen helpen. Zo kwam ik vorige week, na een lange tijd op de markt. Er stonden t-shirts in de aanbieding en ik vroeg of hij nog iets voor mij had. De verkoper wist dat mijn schat nogal op klassieke kleding gesteld is en ging onmiddellijk voor mij op zoek. Hij wist zelfs nog elke maat ik enkele maanden voordien had gekocht. Er staan ook een vader en zijn zoon op de markt. De vader heeft een snoepkraam en zijn zoon verkoopt het lekkerste brood dat je in Leopoldsburg kan vinden. Het toeval wil dat ze tegenover elkaar staan opgesteld. ik dus eerst naar de broodkraam want het risico bestond er in dat ik anders de markt zou verlaten zonder brood gekocht te hebben. Het toeval wil dat de koekenman, zoals wij de snoepverkoper noemen, uit hetzelfde dorp afkomstig is als mijn ventje. Ik weet dat ik elke keer aan zijn kraam blijf “plakken”. Er word steevast naar de gezondheid van wederzijdse echtgenoten geïnformeerd alvorens naar andere interesses over te gaan. Natuurlijk gaan de vriendschappelijke plagerijen over en weer. Telkens er een klant aan het kraam komt vraagt de koekenman of ik toch wel even tijd heb. Op deze manier is even staan keuvelen dan ook snel een een hele poos geworden. Het feit dat ik niet elke week naar de markt kan gaan draagt hier ook aan bij.

Een bezoek aan de plaatselijke markt behoort tot ons patrimonium. Het bevordert ook het sociale leven van vele mensen en schept werkgelegenheid voor vele mensen. Hopelijk blijven markten overal te lande nog lang verder bestaan.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s