Winkelen in coronatijd.

Er is een tijd voor corona, eentje tijdens corona en eentje na corona. Nu zitten we er midden in, het coronatijdperk en niemand weet hoelang dit nog duren gaat. Ach, het is zoals het is en we moeten er het beste van maken. Klagen en zagen gaat het er niet beter op maken, integendeel. Dus zoveel mogelijk afstand houden en indien mogelijk ook maar thuis blijven. Dat laatste, daar heb ik, samen met mijn schatten van gezinsleden geen problemen mee. Alleen moet er zo af en toe toch wel brood in huis geraken en dan is het mijn ventje die die moedige taak op zich neemt. Deze week was het weer zover. Ventje kreeg zijn boodschappenlijstje in de handen gedrukt en vertrok naar het grootwarenhuis waar wij onze wekelijkse boodschappen doen. De verkoopsters hebben altijd een vriendelijk woord wanneer ze ons zien. Zo ook weer deze week. Sandra, een van de verkoopsters zag mijn schat en vroeg of ik er niet bij was. Ah neen was het gevatte antwoord, je weet dat ze door haar ziekte al een verminderde weerstand heeft en nu mag ik alleen komen winkelen. Het ergste van dit alles is nu wel dat ik mijn boodschappen met een briefje moet komen doen en anders zit dat briefje in die rolstoel. Ik ben buitenshuis namelijk rolstoelafhankelijk. Een rek verder ontmoette hij de winkelverantwoordelijke en die vroeg ook hoe het met mij ging. Ze heeft weer veel last van de pijn vertelde mijn schat haar maar ze slaat er zich wel doorheen. Doe haar de groeten was het vriendelijke antwoord. Even later kwam hij bij de kassa en daar stond de winkelverantwoordelijke om af te rekenen. Toen mijn schat aan de beurt was vroeg ze hem om even te wachten, er waren geen andere klanten op dat ogenblik en ze kwam prompt terug met een klein mandje gevuld met wat snoepgoed. Hier zei ze, dan heeft ze wat om te snoepen. Heb haar nadien vriendelijk laten bedanken voor het fijne gebaar. Ook in deze coronatijden laten de mensen hun goed hart nog zien.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s