Stil verdriet.

Mijn stil verdriet

dat kent een ander niet.

Zovele plannen, zovele dromen,

wat is er van terecht gekomen?

Heb steeds getracht anderen

met raad en daad bij te staan.

Hoefde geen podiumplaats,

stond liever stillekes in de schaduw.

Voelde mij goed wanneer ik zag

dat anderen geholpen waren.

En op zekere dag sta ik daar.

Door brute pech

ben ik zelf hulp vragende.

Nu is er plots niemand meer

die mij nog kent of nodig heeft.

Even binnen springen voor een praatje

is er niet meer bij.

Het is net of ik niet meer besta.

Er is niemand die het ziet,

niemand kent mijn stille verdriet.

Er rest alleen diep vanbinnen,

een rauwe pijn en nog zovele dromen

die nooit meer uit zullen komen.

 

Groetjes van de bomma.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s