Rijbewijs.

Het begon een goed jaar geleden. Op school kregen de leerlingen een foldertje mee om een infoavond over het behalen van een rijbewijs bij te wonen. Jo was net achttien geworden en we hadden hem beloofd dat wij het behalen van zijn rijbewijs zouden bekostigen. Dus, belofte maakt schuld. Eerst had de minister besloten dat er geen theorielessen voor de rijopleiding meer op school mochten gegeven worden. en in laatste instantie werd dit verbod toch nog een jaartje opgeheven.

De lessen gingen op donderdagavond na schooltijd door. Men moest dus op voorhand inschrijven. Er werden twee groepen gevormd zodat er niet te veel leerlingen in een groep zaten en de lesgever voldoende tijd had om uitleg te geven. Tien weken lang bleef Jo na schooltijd op school om de lessen optimaal te volgen. Hij mocht onmiddellijk erna examen afleggen waarbij hij dezelfde avond te horen kreeg dat hij geslaagd was. Nu kwam het tweede deel, de praktijklessen. Vijf weken van telkens 2 lesuren per keer. Wij zien hem nog uit de leswagen stappen. Wat een stress had hij toch. Elke keer was de rug van zijn T shirt doorweekt van het zweet. Na zijn rijlessen kreeg Jo zijn voorlopig rijbewijs en mocht hij negen maanden alleen de weg op. Daar kwam intussen corona roet in het eten gooien en werd het oefenen beperkt. Na een viertal uitstappen was hij zo gelukkig. Hij had geen bezwete rug meer. Bij elke trip zagen wij de vorderingen en het zelfvertrouwen steeg dan ook zienderogen. Toch bleef Jo zeer voorzichtig en hield zich overal aan de regels.

Gisteren was dan het grote moment aangebroken. Het praktisch rijexamen mocht worden afgelegd. Hij heeft dat met heel veel verantwoordelijkheidsgevoel afgelegd en slaagde van de eerste keer voor zijn examen. Het heeft tot ’s avonds geduurd vooraleer hij ten volle besefte dat hij van de eerste keer geslaagd was. Vanmorgen kregen wij een super trotse Jo aan de ontbijttafel. Dank zij een geslaagd examen heeft hij terug veel meer zelfvertrouwen. Hij mag terecht trots zijn op zijn geleverde prestatie. En nu veilig de weg op. Proficiat Jo.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s