Weekendje weg.

Het verhaal gebeurde jaren geleden. Zoals elk jaar gingen we, tijdens het bouwverlof, twee weken naar Vianden (L) met onze trekcaravan. We hadden de caravan al weggebracht en mijn ouders mochten eerst een paar weken gebruik maken van wat wij ons “klein huisje” noemden. Zij hadden er een deugddoende vakantie op zitten en nadat wij hen weer thuis hadden afgezet begon ons verlof. We keken er elk jaar echt naar uit, temeer we graag op deze camping verbleven. Op de tweede dag van ons verblijf sloeg het noodlot toe. Bij het naar binnen gaan moest ik op een metalen trede gaan staan. Wat niemand verwachtte, gebeurde. Ik zette mijn eerste voet op de trede en van zodra ik mijn tweede voet erop wilde plaatsen zakte ik pal door de trede. Bleek dat de lasnaden aan de linkerzijde van de trede het begeven hadden. Een geluk bij een ongeluk was dat het mij overkwam en niet een van mijn ouders. Mijn schat, die net buiten de voortent een praatje met de buren sloeg, hoorde mij vallen en snelde meteen toe om mij te helpen. Mijn voet en enkel kregen alle kleuren van de regenboog en zwollen onmiddellijk op. Op de bewuste voet steunen lukte al helemaal niet meer. Er werden onmiddellijk koude kompressen op de gewonde voet gelegd en mijn been moest op een stoel liggen. De volgende dag bracht geen verbetering en dus besloot mijn schat om een bezoekje aan de plaatselijke dokter te brengen. Daar viel al vrij snel het verdict, gescheurde ligamenten. Mijn voet werd ingetaped opdat ik toch nog wat van ons verlof zou hebben. Hij gaf me ook een doosje pijnstillers mee om de volgende dag goed door te komen. Ik moest wel naar het ziekenhuis voor verdere onderzoeken wanneer de pijn bleef aanhouden. Dan rijden we best maar weer naar huis zei mijn schat. Ik weigerde want hij had er zo naar onze vakantie uitgekeken. Elke morgen werd ik in mijn gemakkelijke zetel geholpen en de benen omhoog. Nooit heb ik meer aan de mensen op de camping gehad als toen. Iedereen was van mijn ongeval op de hoogte en kwam een praatje slaan of even kijken of ze niets konden doen. Al bij al werd het toch nog een leuke vakantie. Eenmaal terug thuis liet ik toch foto’s maken van die voet en die werd prompt voor vier weken in het gips gelegd. Naar jaarlijkse gewoonte zouden wij een tweetal weken later , met het verlengde weekend van 15 augustus, nog voor enkele dagen naar Vianden gaan maar mijn schat zag dit niet zitten met mijn voet in het gips. Onze dochter wilde oh zo graag gaan en  had er iets op gevonden. Ze kwam zogezegd van buiten en vroeg mij wat ze voor mij moest inpakken want we zouden alsnog vertrekken had papa gezegd. Wat ik niet wist was dat ze iets aan het bekokstoven was. Dus vertelde ik wat ze mocht klaarleggen. Toen ging ze stillekes naar de overkant van de straat waar mijn schat een praatje met onze overbuur sloeg om te vragen wat ze voor hem moest inpakken wat mama had gezegd dat we wel op verlengd weekend gingen. Hij had net aan de overbuur verteld wat ik voor had en dat we dus zouden thuisblijven. Overbuur moest ook lachen toen de dochter de vraag aan papa kwam stellen. Mijn schat wist niet wat hij hoorden en kwam vierklauwens de straat weer over. Wat nu, vroeg hij me, gaan we nu toch weg. Ja, was mijn wederwoord, jij hebt toch gezegd dat we gingen. Ondertussen had onze dochter al zo goed als alle benodigdheden in de caravan geladen. Wij zagen er de grap wel van in, hebben de caravan aangehangen en richting Vianden gereden. Ondanks mijn gipsvoet hebben wij nog vier heerlijke dagen mogen beleven maar onze dochter heeft de kans niet meer gehad om ons zo tegen elkaar uit te spelen. Het zijn altijd leuke momenten om terug te denken.

Warme groeten van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Weekendje weg.

  1. Pauwels Nicole zegt:

    Wat een mooi verhaal weer Nelly. Dat ongeluk met je voet was niet zo goed , maar dan merk je weer wat je aan de mensen rondom je hebt, en kan je toch nog genieten van je vakantie.

    Like

    • Bomma zegt:

      Het waren allemaal super lieve Nederlandse bovenburen. Elke dag kwamen ze vragen hoe het met mij was en of ze iets voor me konden doen. Nooit meegemaakt en we hebben er een mooie vriendschap aan overgehouden met een ouder koppel uit Hengelo. Ondertussen zijn deze mensen overleden maar die vriendschap vergeten wij nooit. Warme knuffel.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s