Stil verdriet.

Mijn stil verdriet

dat kent een ander niet.

Zovele plannen, zovele dromen,

wat is er van terecht gekomen?

Heb steeds getracht anderen

met raad en daad bij te staan.

Hoefde geen podiumplaats,

stond liever stillekes in de schaduw.

Voelde mij goed wanneer ik zag

dat anderen geholpen waren.

En op zekere dag sta ik daar.

Door brute pech

ben ik zelf hulp vragende.

Nu is er plots niemand meer

die mij nog kent of nodig heeft.

Even binnen springen voor een praatje

is er niet meer bij.

Het is net of ik niet meer besta.

Er is niemand die het ziet,

niemand kent mijn stille verdriet.

Er rest alleen diep vanbinnen,

een rauwe pijn en nog zovele dromen

die nooit meer uit zullen komen.

 

Groetjes van de bomma.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Goesting doen.

Zoals ik in eerdere verhalen reeds aangaf blijf ik met deze coronaperiode thuis en gaat mijn ventje voor mij om boodschappen. Zo ook vandaag. Hij had zijn boodschappenlijstje zo goed als afgewerkt toen een man hem aansprak. Ja, ook in coronatijden kunnen mensen verlegen zijn om een praatje en mits de nodige afstand te bewaren moet dat ook nog wel eens kunnen. Het is toch wel godgeklaagd zei de man. Ik heb gedurende vijfenveertig jaar nooit eens mijn goesting kunnen doen want ik moest elke dag gaan werken. Nu ben ik met pensioen en kan ik mijn goesting nog niet doen want nu moeten we thuis blijven. Innige deelneming was het droge antwoord van mijn schat. Bleek dat de man nog niet zo heel lang geleden een stacaravan had gekocht en er niet naartoe kon omdat de campings allemaal gesloten zijn. Wij zitten in hetzelfde schuitje vertelde mijn schat. De man was zo blij dat hij zijn hart eens had kunnen luchten en mijn schat kwam met een goed gevoel weer naar huis omdat hij iemand het gevoel had gegeven dat hij begrepen werd.

Groetjes van de bomma.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Winkelen in coronatijd.

Er is een tijd voor corona, eentje tijdens corona en eentje na corona. Nu zitten we er midden in, het coronatijdperk en niemand weet hoelang dit nog duren gaat. Ach, het is zoals het is en we moeten er het beste van maken. Klagen en zagen gaat het er niet beter op maken, integendeel. Dus zoveel mogelijk afstand houden en indien mogelijk ook maar thuis blijven. Dat laatste, daar heb ik, samen met mijn schatten van gezinsleden geen problemen mee. Alleen moet er zo af en toe toch wel brood in huis geraken en dan is het mijn ventje die die moedige taak op zich neemt. Deze week was het weer zover. Ventje kreeg zijn boodschappenlijstje in de handen gedrukt en vertrok naar het grootwarenhuis waar wij onze wekelijkse boodschappen doen. De verkoopsters hebben altijd een vriendelijk woord wanneer ze ons zien. Zo ook weer deze week. Sandra, een van de verkoopsters zag mijn schat en vroeg of ik er niet bij was. Ah neen was het gevatte antwoord, je weet dat ze door haar ziekte al een verminderde weerstand heeft en nu mag ik alleen komen winkelen. Het ergste van dit alles is nu wel dat ik mijn boodschappen met een briefje moet komen doen en anders zit dat briefje in die rolstoel. Ik ben buitenshuis namelijk rolstoelafhankelijk. Een rek verder ontmoette hij de winkelverantwoordelijke en die vroeg ook hoe het met mij ging. Ze heeft weer veel last van de pijn vertelde mijn schat haar maar ze slaat er zich wel doorheen. Doe haar de groeten was het vriendelijke antwoord. Even later kwam hij bij de kassa en daar stond de winkelverantwoordelijke om af te rekenen. Toen mijn schat aan de beurt was vroeg ze hem om even te wachten, er waren geen andere klanten op dat ogenblik en ze kwam prompt terug met een klein mandje gevuld met wat snoepgoed. Hier zei ze, dan heeft ze wat om te snoepen. Heb haar nadien vriendelijk laten bedanken voor het fijne gebaar. Ook in deze coronatijden laten de mensen hun goed hart nog zien.

Groetjes van de bomma.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Gelukkig en tevree.

Soms voel ik me als een clown die de ganse dag een glimlach tevoorschijn tovert.

Maar diep vanbinnen is er die eeuwige pijn die nimmer verdwijnt.

Op andere dagen voel ik mij overmoedig en wil de ganse wereld helpen.

De goede wil is er, alleen wil mijn lichaam niet meer mee.

Toch ben ik blij.

Heb mensen om me heen die om mij geven en mij helpen mijn dromen waar te maken.

Heb diepe dalen gekend om nadien bergen te kunnen beklimmen.

Ondertussen heb ik de top bereikt want ik weet

dat alle goeds om gelukkig te zijn te vinden is in de kleine dingen.

Ik probeer geen sterren aan de hemel te plukken maar kijk om me heen.

Ondanks mijn beperkingen ben ik machtig.

Ik heb immers mijn grenzen ontdekt en probeer ernaar te handelen.

Het leven is een zoektocht.

Wie aan het eind ervan komt mag zich gelukkig prijzen.

Dan is alles voltooid.

 

Groetjes van de bomma.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dromen.

Als je jong bent heb je zo veel dromen. Ook heel wat verwachtingen. Wacht niet te lang om je dromen waar te maken. Eens komt er een dag. Dan ga je achterom kijken en vragen stellen. Zijn al je verwachtingen van het leven bewaarheid geworden? Heb je al die dromen waar kunnen maken? De jaren zijn  immers voorbijgevlogen. Jeugdjaren in een ommezien overgegaan in volwassenheid. Waar is de tijd waarvan je dacht dat die nooit voorbij zou gaan? Voor je het goed en wel beseft komt er die dag dat je omkijkt en weet dat die jaren nooit meer terug zullen komen.

Groetjes van de bomma.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Het leven.

Het leven is als een vervolgverhaal

met elke dag een nieuwe aflevering

telkens nieuwe avonturen

met steeds andere mensen

van nabij en wat verder af.

 

Groetjes van de bomma.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De dokter in het corona tijd .

Wanneer je in het corona tijdperk ziek bent kan je niet meer zo maar even bij je huisarts terecht. Dat ondervond Marieke ook. Deze kranige bijna honderdjarige woont nog in haar huisje en is gelukkig nog goed te been. Ze kan met alle moderne snufjes om maar nu moest ze toch even haar hoofd schudden.

Op dinsdag ontdekt Marieke dat ze zonder medicatie gaat vallen. Gezien ze deze zonder voorschrift niet krijgt belt ze haar huisarts voor een afspraak. Haar dokter werkt reeds een aantal jaren enkel op afspraak want de mensen willen niet graag lang moeten wachten. Ze hebben het allemaal veel te druk ondanks dat ze ziek zijn. Groot was haar verbazing dan ook als Riet, de secretaresse haar doorverbond met de dokter. Ha Marieke, toch niet te ziek hee? Nee dokter , ik ga zonder medicijnen geraken en heb geen voorschriften meer. Daarom had ik graag een afspraak gehad maar ik wist niet dat u dat nu zelf regelde. Ach Marieke, met dat corona gedoe moet een mens voorzichtig zijn en ik ben wel dokter maar ook maar een mens hee. Weet je wat je doet? Houd je telefoon even tegen je borstkas, dan kan ik wel even van op afstand luisteren. Je voorschriftjes voor de medicijnen stuur ik dan via elektronische weg naar de apotheek en voor het consult stuur ik je wel een mailtje zodat je het verschuldigde ereloon kan overschrijven. Als je dan nog iemand hebt om de medicijntjes aan huis te brengen ben je helemaal safe tegen dat coronavirus. Merci dokter antwoorde Marieke een beetje beduusd.

Nu zijn ze helemaal betoeterd zegt Marieke maar als het zo moet is dat maar zo. Hopelijk zijn we vlug van dat lelijk ding verlost zodat alles weer normaal verloopt.

 

Groetjes van de bomma.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen