Rijk.

Twee mensen gaan een verbintenis aan

tot de dood hen scheid

In goede en mindere dagen

Houden van elkaar

Leven met elkaar

Luisteren naar elkaar

Praten met elkaar

Zorgen voor elkaar

Zijn er voor elkaar

Dit maakt mensen rijk

Zowel in goede als mindere dagen

 

Groetjes van de bomma.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Rijk.

Twee mensen gaan een verbintenis aan

Tot de dood hen scheid

In goede en mindere dagen

Leven met mekaar

Luisteren naar mekaar

Praten met mekaar

Zorgen voor mekaar

Zijn er gewoonweg voor mekaar

Dit maakt mensen zo rijk

In goede en mindere dagen.

 

Groetjes van de bomma.

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Spuitje.

Deze morgen was het weer zover. Onze Flurk die zopas zijn 15de verjaardag had gevierd mocht op bij de veearts op jaarlijkse controle. Daar horen ook de obligate inentingen bij. Flurk is wel maar een klein hondje maar kan, ondanks zijn stilaan gezegende leeftijd, soms nog hevig uit de hoek komen. Dus word er eerst maar een muilbandje over zijn korte snoetje geplaatst. Het vraagt al de nodige inspanningen want Flurk houd hier helemaal niet van en vandaag wilde het dan ook helemaal niet lukken. Op gevaar van een knauw te krijgen besloot de veearts dan toch maar om het beestje eerst te onderzoeken. Zijn hartje is voor zijn leeftijd nog vrij sterk, dus leven wij op hoop hem nog enkele jaartjes bij ons mogen te houden. Nu kwam het moment er aan dat de inentingen moesten gebeuren. Mijn ventje had zijn maatje goed onder de arm genomen en de veearts had dit maal niet al te veel problemen met het zetten van de jaarlijkse inentingen. Ook de driejaarlijkse spuit ging in één tijd mee door. Toen moest het spuitje in zijn neusje gezet worden voor de kennelhoest. Flurk was hier niet zo mee opgezet en begon, terwijl de veearts het spuitje naar zijn snuitje bracht, met zijn kop te draaien. Nu wilde het lukken dat mijn ventje zijn hoofd naar beneden deed om Flurk wat beter in de hand te krijgen en het spuitje tegen kennelhoest bijna in zijn neusgaten terechtkwam in plaats van bij de hond. De veearts kon er wel mee lachen en zei tegen mijn ventje dat hij nu ook vrij van kennelhoest zou zijn. Wat een baasje al niet allemaal moet ondergaan om zijn huisdier de beste zorgen te geven. Gelukkig is het spuitje toch goed terecht gekomen en is onze kleine rakker weer volledig in orde voor het komende jaar. Er is er eentje die zich geen zorgen moet maken, hij mag voortaan nog bij zijn vaste huisarts terecht.

Groetjes van de bomma.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Tuut.

Onze camionette was ondertussen negen jaar oud en er begonnen wat mankementen aan te komen. Dus hebben we na lang beraad een nieuw voertuig gekocht. Met een goede garage aan de overkant van de straat was dat geen enkel probleem. Zodus is vorige week onze nieuwe wagen geleverd. Op zich niets speciaal zou je zo zeggen maar wij zijn nog een beetje van de oude tijd. Daarmee bedoel ik dat we altijd een voertuig zonder veel toeters en bellen kochten met zo min mogelijk opties. Als het vier wielen en een stuur had, me overal kon brengen waar ik zijn moest ben ik al heel tevreden. Met de leeftijd van mijn schat in het achterhoofd en het feit dat we niet zo heel veel kilometers meer afmalen zei mijn schat dat het waarschijnlijk ons laatste voertuig zou worden. Daarop hebben we een camionette met wat opties gekozen. Een mens op leeftijd moet toch ook eens aan zijn gemak gaan denken hee. We kozen voor een automaat. Als je altijd met versnellingen gereden hebt is dit wel even een aanpassing maar dat viel goed mee. Tegenwoordig zijn de wagens en camionetten met zoveel snufjes ingericht dat het wel enkele weken duurt alvorens je alles volledig onder de knie hebt. Bij het minste dat je vergeet of verkeerd doet begint er wel iets te toeteren zodat wij allebei in onze lach schieten. Neem nu de parkeersensoren. Wij hebben een oudere woning met een vrij smalle garage. Telkens mijn schat de wagen terug in de garage rijd begint langs alle kanten wel iets te tuten tot de camionette mooi geparkeerd is. Eens geparkeerd is het ook geen sinecure om uit de camionette te geraken. Vermits de garage vrij smal is en mijn ventje vergeten was om naar de breedte van het voertuig te polsen geraakt hij er niet meer uit. Nu moet hij tussen de voorste zetels door naar de volgende rij alwaar hij een schuifdeur kan openschuiven en zo naar buiten gaan. Dan schuifdeur toe en naar de poort want de camionette is ook net te lang om de keukendeur open te kunnen doen. Mijn ventje heeft een gezond koekenbuikje en je kan al voorstellen dat de zijkant gepoetst is wanneer het net geregend heeft en hij met een nat t-shirt naar binnen kan komen. Wanneer hij de camionette ergens geparkeerd heeft, heeft hij de gewoonte om zijn handrem op te trekken en wanneer hij wil starten durft hij die handrem al eens vergeten af te zetten, dus volgt er weer een tuut . En dan maar rondzoeken waar dat geluid nu voor staat. Het grappigste van alles vond ik toen hij mij kwam helpen om uit de camionette te komen. Eerlijkheid gebied mij om te vertellen dat ik wegens mijn handicap over een aangepaste zetel beschik. Deze maakt een draaibeweging, komt naar buiten en kan ik tot op gepaste hoogte laten zakken . Een paar dagen geleden kwamen we terug van boodschappen doen en toen ik wilde uitstappen begon het te regenen. De aangepaste zetel is nu niet zo heel snel naar buiten gedraaid met als gevolg dat ik goed nat kan worden. Dus had mijn schat er niet beter op gevonden dan met een grote vissersparaplu naast de camionette te komen staan zodat ik droog en wel mijn voertuig kon verlaten. Ik moest er wel even mee lachen maar vond het ook wel heel aandoenlijk om te zien hoe bezorgd mijn ventje voor me was. Gelukkig was er op dat ogenblik geen kat op straat zodat niemand het grappige van de situatie heeft gezien. Ik voelde mij op dat ogenblik net een koningin die men droog over een rode loper hielp lopen. Het zal nog wel zijn tijd duren alvorens alle nieuwe snufjes gekend zullen zijn en er geen tuut meer volgt als we willen wegrijden maar plezier van onze camionette  is verzekerd. Wanneer jullie ergens op een parking staan waar een camionette bij het minste tuut, niet ongerust wezen. Het zijn wij maar.

Groetjes van de bomma.

 

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Afval.

Gisteren was het de jaarlijks terugkerende ronde van Vlaanderen. Wij hebben de gewoonte om de koers via het kleine scherm te volgen. Dan heb je zicht over het ganse parcours. Natuurlijk volgen er de bijhorende supporterscommentaren bij. Het mag gezegd worden dat de beste verdiend heeft gewonnen. Wat wij vandaag op het nieuws te zien kregen stemde ons tot nadenken. We gingen serieus aan het zoeken naar oplossingen om die afvalberg te vermijden. Eigenlijk geven de wielrenners zelf het slechte voorbeeld. Ze krijgen hun drinkbidons aangereikt, drinken er even van en hupsakee, daar gaat het ergens de berm of een weide in. Zo ook met de verpakkingen van hun energierepen of wat dan ook. Kunnen die wielrenners hun verpakkingsafval niet in hun achterzak bijhouden tot de eindmeet? Daar zouden dan vuilnisbakken kunnen staan om dat te deponeren. Als er nu eens 2 personen een paar meter voor de uitreikers van drinkbidons gaan staan om de lege bidons aan te nemen of eventueel op te rapen, kunnen die ook gerecycleerd worden. Iedere wielrenners heeft toch een haakje waar hij zijn bidon kan inschuiven. Mijn ventje opperde al dat ze elke motard die tussen de fietsers door laveert, een kleine aanhangwagen moesten aanhaken zodat de fietsers daar wat in kunnen deponeren. Dan zijn die motards nog van enig nut. Voor de supporters zijn de gasboetes niet “de” oplossiong. Daar hebben we ook over zitten bomen. Gooien die hun afval thuis ook zomaar in de tuin of op straat? Dit is voor hun kroost ook geen goede opvoeding want kinderen doen ook na wat ze thuis gezien hebben. Waarom dan wel als ze naar de koers gaan kijken? Het moet toch niet zo moeilijk zijn om hun afval in een tasje te stoppen en mee naar huis te nemen. Wat moet men in het buitenland niet van ons denken? En zeg nu zelf, een gasboete geven voor een wildplasser. Allee toch, waar moet je gaan plassen als er nergens sanitaire voorzieningen zijn? Je kan de mensen toch niet verplichten om een pamper te gaan dragen wanneer ze naar de koers komen. Het zou de afvalberg alleen maar vergroten. Nee, ik zou dan opteren om op strategische plaatsen dixi’s of toitois of dergelijke te plaatsen. Zet er desnoods een toiletjuffrouw bij. De toiletten blijven dan netjes en is die haar zakgeld ook weer een beetje aangedikt. Als er nu eens statiegeld op alle drankverpakkingen zou komen, is er al een hele afvalhoop minder. Met alle drankverpakkingen bedoel ik zowel glas als plastic, brik en blik. Het hoeven geen grote bedragen te zijn maar statiegeld is op voorhand betaald en wanneer er toch blikjes, of flesjes weggegooid worden zijn er altijd anderen als de kippen bij om ze op te rapen. Het terug binnengebracht leeggoed kan op deze manier ook gerecycleerd worden, wat weer goed is voor het milieu en werk oplevert voor een aantal mensen. Weeral een aantal werklozen minder. Dat is natuurlijk werk voor de volgende regering en liefst zo snel mogelijk in te voeren. We hebben deze namiddag heel veel ideetjes geopperd. Er waren grappige oplossingen, ook niet uitvoerbare wegens te omslachtig of niet haalbaar maar er kwamen ook eenvoudige ideeën op tafel. Ik denk dat ik onze mogelijke ingrepen toch eens ga versturen naar organisatoren van allerlei evenementen. Wie weet worden er mogelijk toch wel enkele ideeën  ten uitvoer gebracht. Het zou veel aangenamer zijn om een wielerwedstrijd of ander evenement bij te wonen. Het is immers voor niemand aangenaam om ’s anderendaags andermans afval, dat kon vermeden worden, te moeten gaan opruimen. Ieder van ons ziet graag een mooie natuur maar we moeten er ook met zijn allen zorg voor dragen dat het een mooi landschap blijft. Onze kinderen en hun nakomelingen willen ook nog kunnen genieten van een mooie natuur en niet met een afvalberg worden opgezadeld die wij hebben achtergelaten. Denk daar volgende keer eens aan wanneer je een wielerwedstrijd of ander evenement gaat bijwonen

 

Groetjes van de bomma.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Zwaar werk.

Wanneer wij naar het centrum rijden om boodschappen te doen parkeren wij gemakshalve onze wagen op de parking aan het station. Daar zijn enkele parkeerplaatsen voor mensen met een parkeerkaart voor gehandicapten voorzien. Heel handig voor mijn schat wanneer hij de rolstoel moet uithalen of weer inladen. Vorige week was het weer zover. Wij parkeren onze wagen netjes en bij het uitladen van mijn rolstoel zei mijn schat dat ik even achterom moest kijken. Daar stond een camionette met dubbele cabine en een open bakje aan de zijkant van het station geparkeerd. Wij waren nu wel op de hoogt dat er voorbereidende werken aan de gang zijn om het  spoor over een aantal kilometer te elektrificeren. Dus, die camionette was van een firma waarvan ik hier geen naam zal noemen, die daar aan de slag was. Er stonden alleen drie letters van de firma op de deur. Plots komt er iemand in werkkledij en een helm op zijn hoofd aan de achterzijde van zijn camionette. Hij legt de achterklep plat en hangt deze aan weerszijden vast met een ketting. Zo heeft hij er een klein platform bij. Achter op het open bakje staat een kleine stroomgroep. Die word opgestart en wij kijken, nieuwsgierig als we zijn, wat er gaat gebeuren. Komt de gehelmde man terug met een koffiezetapparaat, plaatst dat op de platgelegde achterklep en begint op zijn gemakske een pot koffie te zetten. Ik wist niet wat ik zag en vroeg aan mijn schat of ik nu wel goed gezien had. Heb toen onmiddellijk mijn fototoestel genomen en een foto van het gebeuren gemaakt. Alleen is het spijtig dat mijn foto overbelicht was en ik hem hier niet kan tonen. Ik wist wel reeds lang dat er bij bepaalde bedrijven minder hard gewerkt word maar om zomaar een koffiezet in je cabine te hebben is toch wel een beetje erover. Mijn schat heeft jaren op den traveaux gewerkt zoals ze dat in de volksmond noemen maar die heb ik geen enkele dag zonder zijn thermos koffie en gesmeerde boterhammen laten vertrekken. Wij zijn ondertussen om boodschappen gegaan en toen we geruime tijd later terugkwamen stond die man nog steeds met zijn koffie in de hand aan de achterklep van zijn camionette. Ben je op zoek naar een goedbetaalde job waar je koffie kan zetten als je er zin in hebt, ga dan solliciteren bij de firma met drie letters die voor de spoorwegen werkt.

Groetjes van de bomma.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Het mooiste.

Het mooiste in dit leven

is te weten dat hij van me houd.

Niet om wat ik ben,

wel gewoon om wie ik ben.

Een vrouw zonder kapsones,

gewoon recht voor de raap.

Soms ingetogen, vaak uitbundig

en met het hart op de tong.

Het mooiste in dit leven

is te weten dat ik van hem houd.

Niet om wat hij is maar wel om wie hij is.

Mijn stoere man

met een hart van goud.

Die alles voor me overheeft

en bijna……alles kan.

Samen worden wij oud

in goede en mindere dagen.

Onze liefde voor elkaar,

die blijft alle ons nog resterende jaren.

Groetjes van de bomma. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen