Een beroep apart.

Heel graag wil ik mensen met een apart beroep willen in het zonnetje zetten. wanneer mensen aan verpleging denken, dan is het eerste wat in hun hoofd opkomt de verpleegster of verpleger in het ziekenhuis. Ik wil het hier nu eens hebben over de thuisverpleegkundigen. Zij beoefenen letterlijk en figuurlijk een beroep apart. Vandaar ook de titel van dit verhaal.

In de eerste plaats moet je wel heel veel van de medemens houden om met deze, toch wel niet alledaagse job te beginnen. Je komt bij allerhande mensen aan huis, van rijk tot arm, met verschillende overtuigingen. Maar één ding hebben al deze mensen wel gemeen, ze zijn allemaal even blij wanneer de thuisverpleging langs komt. Het zijn dan ook altijd mensen met gezondheidsproblemen van allerlei aard die op thuisverpleegkundigen beroep doen. Meestal is de zorg van niet al te lange tijd, regelmatig is er ook zorg nodig voor onbepaalde duur.  Thuisverpleegkundigen hebben een zeer uitgebreide kennis van hun vak maar daarnaast ook van de sociale zekerheid in ons land. Zij zien heel vaak welke noden hun patiënt heeft en zorgen op deze manier ook voor eerstelijnszorgen van de zieke. Deze mensen krijgen vaak ook heel wat geheimen toevertrouwd. Dikwijls zijn hun patiënten ook zeer dankbaar voor hun nooit aflatende zorgen die ze toegediend krijgen. Thuisverplegers helpen de mensen ook om de draad van het leven terug op te pakken. Zij zijn niet alleen thuisverpleegkundigen maar zoveel meer. Alles hier omschrijven zou ons veel te ver leiden. Het is een beroep dat een groot inlevingsvermogen vergt.

Zelf doe ik reeds gedurende zeven jaar ononderbroken beroep op thuisverpleegkundigen. Mijn dankbaarheid is met geen pen te beschrijven. Elke dag weer opnieuw mag ik de goede zorgen van een ploeg thuisverpleegkundigen waarderen. Dit jaar bestaat de praktijk van Eric en Patricia reeds dertig jaar. Het zijn twee mensen met een gouden hart. Samen met hun team van zeer goede verpleegsters gaan zij elke dag opnieuw weer op pad. Mensen wassen, spuitjes geven, wondjes klein en minder klein verzorgen en zo veel meer, niets is hen te veel. Zij bieden telkens weer een luisterend oor om alzo de noden van de zieke mensen te helpen verlichten. Ik, en samen met mij vele andere patiënten, weet niet wat ik zonder deze mensen al die jaren zou gedaan hebben. Hopelijk zullen er nog velen dit voorbeeld volgen zodat de zorg voor zieke mensen ook thuis steeds gewaarborgd blijft.

Groetjes van de bomma.

Over Bomma

Ik ben een goedlachse bomma, gelukkig gehuwd met Rene en heb twee schatten van kleinkinderen waarvan de oudste, na de scheiding van zijn ouders, permanent bij ons woont. Ben invalide maar mijn motto is en blijft optimist tot in de kist.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s